عصر ایران؛ دکتر سمانه ناظریان (پژوهشگر حوزه حکمرانی و مدرس دانشگاه) - یکی از پرسشهای مهم توسعه در ایران این است: چرا با وجود دانشگاهها، پژوهشگران و ظرفیت علمی قابل توجه، دانش هنوز نتوانسته است به اندازه ظرفیت خود به فناوری، بهرهوری، ثروت و رفاه عمومی تبدیل شود؟
شاید پاسخ را نباید در کمبود دانش جستوجو کرد؛ بلکه باید پرسید دانش در کجای مسیر خود متوقف میشود؟
این پرسش برای من ابتدا از یک تجربه شخصی آغاز شد و بعدها به مسئلهای در حوزه حکمرانی علم تبدیل شد.
سالها پیش، پس از ثبت بینالمللی یکی از یافتههای پژوهشیام و دریافت دعوت از دانشگاه ملبورن برای تعریف یک پروژه پژوهشی، تصمیم گرفتم در ایران بمانم و ظرفیت علمی خود را در خدمت حل مسائل کشور قرار دهم. به مجموعهای از وزارتخانهها، سازمانها و نهادهای پژوهشی مراجعه کردم؛ نه برای یافتن یک جایگاه اداری، بلکه برای یافتن یک مسئله؛ مسئلهای واقعی که بتوان آن را به زبان پژوهش ترجمه کرد.
آنچه در این مسیر بیش از هر چیز با آن مواجه شدم، نبود سازوکاری پایدار برای پیوند دادن نیازهای واقعی کشور با ظرفیت دانشگاه بود. …
