مدتها قبل از اینکه گوشیهای هوشمند و چراغهای برقی داشته باشیم، به ندرت کسی تمام شب را میخوابید. این موضوع رایج بود. در بسیاری از فرهنگهای مستند، مردم چند ساعت پس از غروب آفتاب به رختخواب میرفتند، نیمهشب از خواب بیدار میشدند، حدود یک ساعت بیدار میماندند، گپ میزدند، به آتش رسیدگی میکردند، به همسایهها سر میزدند، سپس تا سپیدهدم به خواب دوم فرو میرفتند.
به گزارش ایسنا، مورخان آن را «خواب تکه تکه» مینامند. راجر اکیرچ(Roger Ekirch)، مورخ خواب، بیش از ۲۰۰۰ مورد اشاره به آن را در اسنادی که به «ادیسه هومر» برمیگردد، ردیابی کرده است.
نویسندگان متون تاریخی به سختی زحمت توضیح اینکه «خواب اول» و «خواب دوم» چیست را به خود میدادند، زیرا همه از قبل میدانستند.
سپس در حدود زمان انقلاب صنعتی، زمانی که نور مصنوعی زمان خواب را به تعویق انداخت، این دو خواب در یک خواب ادغام شدند و «خوابیدن در طول شب» بیسروصدا به یک استاندارد تبدیل شد. …













