تنهایی با انزوای اجتماعی فرق دارد؛ کدام یک می‌تواند ما را بیمار کند؟

شاید شما هم افرادی را بشناسید که در میان جمعیت هستند اما احساس تنهایی می‌کنند، یا برعکس، کسانی که زمان زیادی را تنها می‌گذرانند اما از این تنهایی رنج نمی‌برند. این تفاوت ظریف، کلید درک یک پرسش اساسی است: چرا تنهایی و انزوای اجتماعی، تأثیرات متفاوتی بر سلامت ما دارند؟

به گزارش زومیت به نقل از ساینتیفیک آمریکن، مطالعه‌ای جدید با استفاده از روش‌های پیشرفته آماری، نشان می‌دهد تنهایی یا به عبارت دقیق‌تر، احساس پریشانی ناشی از فقدان صمیمیت در روابط، می‌تواند به افسردگی، کاهش رضایت از زندگی و حتی افزایش خطر خودکشی منجر شود.

درمقابل، انزوای اجتماعی که صرفاً به تعداد و دفعات تماس‌های اجتماعی اشاره دارد، تأثیر محدودتری بر سلامت روان دارد و عمدتاً با کاهش رفاه عمومی مرتبط است. یافته‌ها در حالی منتشر می‌شود که سازمان بهداشت جهانی تخمین می‌زند حدود یک‌ششم از جمعیت جهان، تنهایی را تجربه می‌کنند.

برای درک بهتر موضوع، باید تفاوت دو مفهوم را بدانیم: تنهایی: احساسی درونی و ذهنی است که فرد وقتی تجربه می‌کند که روابطش با دیگران، صمیمیت و ارتباط عاطفی مورد نیازش را فراهم نمی‌کند. انزوای اجتماعی: وضعیتی عینی و قابل اندازه‌گیری است که به تعداد و دفعات تماس‌های فرد با دیگران اشاره دارد. فردی که در انزواست، ممکن است دچار تنهایی باشد یا نباشد.

از هر شش نفر در جهان، یک نفر احساس تنهایی می‌کند؛ این احساس پریشانی، نه تنها سلامت روان، بلکه سلامت جسمانی را نیز تهدید می‌کند

تنهایی و انزوای اجتماعی می‌توانند با هم همپوشانی داشته باشند، اما یک فرد ممکن است یکی را بدون دیگری تجربه کند. مثلاً کسی که در خانواده بزرگی زندگی می‌کند ممکن است تنها باشد، در حالی که کسی که در کلبه‌‌ای جنگلی زندگی می‌کند ممکن است تنهایی را تجربه نکند.

محققان برای اطمینان از صحت یافته‌های خود، از رویکردی نوین به نام مثلث‌سازی استفاده کردند. در این روش، یک پرسش با استفاده از روش‌های متعددی بررسی می‌شود که هر یک، تحت تأثیر خطاها و سوگیری‌های بالقوه‌ی متفاوتی قرار دارند. زمانی که همه‌ی این روش‌ها به نتایج همسانی منجر شوند، پژوهشگران با اطمینان بیشتری می‌توانند نتیجه بگیرند که یافته‌هایشان صرفاً ناشی از محدودیت‌های یک روش خاص نیست.

مطالعه از …