عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در سال های نخست جنگ جهانی دوم، بریتانیا برای دفاع از فرودگاه ها در برابر حملات هوایی و نیروهای دشمن، به سراغ سلاحی رفت که بیشتر به یک ماشین جنگی تخیلی شباهت داشت تا یک خودروی نظامی معمولی. نتیجه، خودروی شعله افکن کاکاتریس بود؛ وسیله ای که در سال 1940 توسط شرکت لاگوندا برای دفاع از فرودگاه ها توسعه یافت.
نسخه اولیه کاکاتریس بر پایه شاسی Bedford QL ساخته شد و نخستین 60 دستگاه آن در اوایل سال 1941 وارد خدمت نیروی دریایی سلطنتی شدند. این خودروها برای دفاع از فرودگاه های نظامی در نظر گرفته شده بودند و طراحی آن ها کاملا حول یک ایده شکل گرفته بود: نزدیک شدن به مواضع دشمن و ایجاد یک دیوار آتش در مقابل آن.
بدنه زرهی کاکاتریس از صفحات پرچ شده ساخته شده بود. راننده و موتور در قسمت جلو قرار داشتند و در قسمت بالای خودرو، یک برجک کوچک حامل شعله افکن نصب شده بود. در بخش عقب نیز یک جایگاه روباز مسلسل قرار داشت که به دو مسلسل ویکرز K مجهز بود.
شعله افکن اصلی این خودرو می توانست حدود 36.4 لیتر سوخت در دقیقه مصرف کند و شعله را تا فاصله حدود 91.4 متر پرتاب کند. چنین بردی برای دفاع نزدیک از تاسیسات و جلوگیری از پیشروی نیروهای دشمن قابل توجه بود.
اما نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا معتقد بود نسخه اولیه بیش از حد کوچک است. به همین دلیل، ایده ساخت یک نمونه بزرگ تر مطرح شد؛ خودرویی که بتواند سوخت بیشتری حمل کند و مدت زمان بیشتری به عنوان یک شعله افکن متحرک در میدان باقی بماند.
برای این منظور، مهندسان سراغ AEC ماتادور رفتند؛ کامیون سنگین 6×6 که نیروی هوایی سلطنتی از آن به عنوان تانکر حمل سوخت استفاده می کرد. نتیجه، نسخه ای بزرگ تر از کاکاتریس بود که بعدها با نام Heavy Cockatrice یا «کاکاتریس سنگین» شناخته شد.
انتخاب ماتادور برای این پروژه کاملا منطقی بود. AEC ماتادور یک کامیون 6×6 سنگین و قدرتمند بود که برای حمل سوخت و تجهیزات در فرودگاه های نیروی هوایی سلطنتی استفاده می شد. بنابراین تبدیل آن به یک شعله افکن متحرک، امکان استفاده از یک پلتفرم موجود و نسبتا مطمئن را فراهم می کرد.
با وجود این، پروژه کاکاتریس سنگین هرگز به تولید انبوه نرسید. تنها 6 دستگاه از این نسخه ساخته شد و یکی از همین خودروهای بسیار کمیاب در عکس های …
