عصر ایران؛ علی محبوبی - وقتی یک چهره مذهبی در واکنش به مسئله حجاب، از بسیج خیابانی، زدن شهروندان و حتی کشتن و حذف فیزیکی آنها و ماموران دولت سخن میگوید، دیگر با یک اظهار نظر حاشیهای یا یک لغزش زبانی طرف نیستیم.
فارغ از بحث نفوذ و طرح مسائلی که اصطلاحاً "دشمنشادکن" تلقی میشوند ـ و بیتردید هیچ نسبتی هم با ضرورت اتحاد و همدلی برای عبور از بحرانهای جاری ندارند؛ موضوعاتی که خود بهتنهایی مثنوی هفتاد من کاغذند ـ ما در اینجا با صورتبندی خطرناکی از نسبت دین، جامعه و قدرت روبهرو هستیم؛ صورتبندیای که به جای حل مسئله، خشونت را به عنوان راهحل جا میزند و به جای اقناع، ارعاب را پیشنهاد میکند. اظهارات محمدباقر خرازی از همین جنس است؛ نه فقط تند، بلکه از منظر حکمرانی و جامعهشناسی سیاسی، نشانهای آشکار از ورشکستگی منطقی است که شکست یک ذهنیت را با صدای بلندتر پنهان میکند. …
