درختان آووکادو برای جلوگیری از خودگردهافشانی و افزایش کیفیت میوه، راهبرد شگفتانگیزی را به کار میگیرند. گلهای این درخت که نرماده (هرمافرودیت) هستند، در طول روز بین نقش نر و ماده جابهجا میشوند. حدود نیمی از درختان (نوع الف) صبحها نقش ماده (پذیرندهی گرده) و بعدازظهرها نقش نر (تولیدکنندهی گرده) را ایفا میکنند و نیمی دیگر (نوع ب) دقیقاً برعکس عمل میکنند.
به گزارش زومیت، خودگردهافشانی در آووکادو باعث کاهش تنوع ژنتیکی، بروز صفات ضعیف، کاهش کیفیت و اندازه میوه و تولید درختانی کمدوام میشود. به همین دلیل، درختان آووکادو با تغییر جنس روزانهی گلهای خود، گردهافشانی متقابل را به اجبار ایجاد میکنند تا تنوع ژنتیکی و کیفیت میوه حفظ شود.
تغییر جنس روزانه گلهای آووکادو که نخستین بار در سال ۱۹۲۷ توسط گیاهشناسی به نام «ای. بی. استوت» توصیف شد، معمایی صدساله برای پژوهشگران و پرورشدهندگان بوده است. اکنون تیمی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و ریورساید موفق به شناسایی ژن کلیدی SDMYB شدهاند که این ریتم پیچیده را کنترل میکند.
سازوکار ژنتیکی که تغییر جنس روزانه آووکادو را کنترل میکند، حدود ۴۲ میلیون سال قدمت دارد و در دستکم ۲۶ گونهی درختی دیگر نیز دیده میشود
هر گل آووکادو دو بار باز میشود؛ بار نخست در نقش ماده و بار دوم در نقش نر. تفاوت اصلی درختان نوع «الف» و «ب»، زمانبندی این دو بازشدگی است. درختان نوع «الف»، اولین بازشدگی (دورهی ماده) را در صبح و دومین بازشدگی (دورهی نر) را در بعدازظهر روز بعد تجربه میکنند. درختان نوع «ب» این فرایند را برعکس انجام میدهند.
این تفاوت زمانبندی، سیستم هماهنگی را ایجاد میکند که در آن درختان نوع «الف» و «ب» میتوانند در طول روز گردهی یکدیگر را دریافت کنند و خطر خودگردهافشانی را به حداقل برسانند.
پژوهشگران با تحلیل ژنوم صدها درخت آووکادو، موفق شدند ارتباط میان رفتار گلدهی و یک ژن را شناسایی کنند. ژن مورد نظر که SDMYB نام دارد، نوعی فاکتور رونویسی است که زمان باز شدن گلها را تنظیم میکند.
این ژن در دو نسخه یا الل (گونههای مختلف یک ژن) در درختان وجود دارد که مشابه کروموزومهای جنسی در جانوران عمل میکنند. نسخهی غالب (الل A1) به درخت …