عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم و زیر فشار حملات هوایی سنگین نیروهای متفقین، آلمان نازی به دنبال راهکارهای غیرمعمول و اضطراری برای مقابله با بمب افکن های دشمن بود. یکی از عجیب ترین و در عین حال نوآورانه ترین پروژه ها در این دوران، باخم با 349 ناتر (Bachem Ba 349 Natter) بود؛ نخسیتن هواپیمای رهگیر سرنشین دار و عمودپرواز در تاریخ صنعت هوانوردی که به عنوان ابزاری دفاعی و ارزان قیمت طراحی شد.
تاریخچه و روند شکل گیری پروژه
ایده اولیه یک رهگیر موشکی عمودپرواز اولین بار در سال 1939 توسط دکتر ورنر فون براون (Dr. Wernher von Braun) مطرح شد، اما وزارت هوانوردی رایش آن را پروژه ای «غیرضروری و غیرعملی» خواند و رد کرد. با این حال، دکتر اریش باخم (Dr. Erich Bachem)، مهندس کارخانه فیزلر (Fieseler)، پتانسیل بالای این ایده را درک کرد و تلاش های متعددی برای جلب توجه مقامات انجام داد.
در بهار سال 1944، با شدت گرفتن بمباران های روزانه متفقین و آسیب شدید به ماشین جنگی آلمان، روش های سنتی لوفت وافه دیگر کارساز نبود. دفاتر فنی وزارت هوانوردی رایش فراخوانی برای ساخت یک جنگنده ارزان با استفاده از مواد غیرضروری و بدون استفاده از فلزات راهبردی صادر کردند. شرکت های بزرگی مانند مسرشمیت، یونکرس، هاینکل و طرح اریش باخم وارد رقابت شدند. با وجود اینکه مقامات وزارت هوانوردی رایش باز هم طرح باخم را نپذیرفتند و طرح متعارف تر هاینکل را انتخاب کردند، باخم تسلیم نشد.
او به سراغ هاینریش هیملر، فرمانده اس اس رفت. هیملر طرح را پسندید و دستور ساخت 150 فروند «ناتر» را با بودجه اس اس صادر کرد. وزارت هوانوردی رایش که نگران از دست دادن کنترل توسعه هواپیماها به دست اس اس بود، بلافاصله 50 فروند دیگر سفارش داد و نام رسمی باخم با 349 را روی آن گذاشت.
ساختار و مهندسی بیومکانیک پرواز
طراحی باخم بسیار ساده و کم هزینه بود؛ به طوری که نیروی کار نیمه ماهر می توانست یک فروند از آن را در حدود 1000 ساعت کار بسازد.
بال ها: بال ها تخته های چوبی مستطیلی و ساده، بدون شهپر، فلاپ یا هرگونه ابزار کنترلی بودند.
دم و هدایت: دم صلیبی شکل شامل چهار باله و سطوح کنترلی بود که کنترل های سمت، ارتفاع و غلتش …
