به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی فولاد سنگان، صنعت فولاد ایران در دهه اخیر با جهشی چشمگیر در ظرفیت تولید روبهرو بوده است. سرمایهگذاریهای کلان برای احداث کارخانههای جدید، با هدف تبدیل ایران به یکی از قطبهای فولاد منطقه انجام شد. اما این رشد سریع، یک معادله نابرابر ایجاد کرده است؛ تقاضای داخلی و صادراتی برای خوراک اولیه، بهویژه سنگآهن، با سرعت توسعه ظرفیت تأمین مواد اولیه همگام نبوده است. امروز، بسیاری از شرکتهای بزرگ فولادی به جای تمرکز صرف بر توسعه فناوری و افزایش بهرهوری، ناچارند بخش قابل توجهی از توان مدیریتی خود را صرف تأمین پایدار مواد اولیه می کنند. فولاد سنگان نیز بهعنوان یکی از مجموعههای مهم زنجیره فولاد کشور، از این چالش مستثنی نیست و کمبود یا ناپایداری در تأمین سنگآهن بر برنامه تولید این مجموعه و دیگر واحدهای مشابه اثرگذار بوده است.
فولاد سنگان؛ مواجهه با چالش تأمین سنگآهن
فولاد سنگان که در یکی از مهمترین قطبهای معدنی و فولادی شرق کشور فعالیت میکند، در شرایط کنونی با چالش تأمین پایدار سنگآهن روبهرو شده است. توسعه ظرفیتهای فرآوری و تولید در سالهای گذشته، نیاز این مجموعه به خوراک معدنی را افزایش داده و هرگونه محدودیت در عرضه سنگآهن میتواند توازن میان ظرفیت تولید و مواد اولیه در دسترس را برهم بزند.
موضوع حجم ذخایر معدنی نیست؛ مشکلات فرآیند استخراج، نحوه تخصیص مواد اولیه، ظرفیت استخراج، کیفیت خوراک، زیرساختهای حملونقل و استمرار عرضه، همگی بر عملکرد واحدهای فولادی اثر مستقیم دارند. در چنین شرایطی، مجموعههایی مانند فولاد سنگان که برای حفظ ظرفیت تولید خود به جریان مستمر مواد اولیه نیاز دارند، بیش از گذشته در معرض ریسک ناشی از کمبود سنگآهن قرار میگیرند.
اقتصاد زنجیره تأمین؛ وقتی هزینه خوراک، سود را میبلعد
در مدلهای اقتصادی کلاسیک، قیمت مواد اولیه یکی از عوامل تعیینکننده قیمت محصول نهایی است. در ایران، محدودیت در عرضه سنگآهن میتواند زمینه افزایش قیمت مواد اولیه در بازار داخلی را فراهم کند. شرکتهای فولادی بزرگی که تعهدات تولیدی و قراردادهای فروش بلندمدت دارند، در چنین شرایطی با یک دوگانه دشوار روبهرو میشوند: یا خوراک مورد نیاز خود را با هزینه بالاتر تأمین کنند و کاهش حاشیه …
