از «بریکینگ بد» تا «تد لاسو»؛ زندگی واقعی در خانه‌های مشهور

در سوی دیگر، خانه والتر وایت در سریال «بریکینگ بد» با نرده‌های آهنی محافظت می‌شود، اما هنوز هم طرفداران برای پرتاب پیتزا روی پشت‌بام تلاش می‌کنند. اما برای مردمی که واقعا در چنین خانه‌هایی زندگی می‌کنند، این شهرت می‌تواند دردسرساز باشد.

کیت فاکس در خانه‌ای در روستای اشولت در یورکشایر غربی زندگی می‌کند؛ خانه‌ای که در سال‌هایی که سریال تلویزیونی بریتانیایی «اِمردیل» به‌طور کامل در این روستا فیلمبرداری می‌شد، در آن دیده می‌شد. او می‌گوید: «در دوران کرونا مشکلات زیادی داشتیم؛ مردم همین‌طور وارد خانه می‌شدند. یک نفر حتی آمد و سرش را از در ورودی داخل کرد. شاید ماهی یک‌بار کسی پیدا شود که در را باز کند یا کار نامناسبی مثل سرک کشیدن از پنجره‌ها انجام دهد. مردم هیچ مشکلی با نقض کامل حریم خصوصی شما ندارند؛ اما آدم کم‌کم به آن عادت می‌کند.»

دخالت و ورود گردشگران به حریم خصوصی، تجربه‌ای مشترک میان ساکنان خانه‌های مشهور تلویزیونی است. در سال ۲۰۱۵، وینس گیلیگان، خالق سریال «بریکینگ بد»، از طرفداران خواست دست از ادای احترام به این سریال بردارند؛ چراکه آن‌ها صحنه‌ای را بازسازی می‌کردند که در آن یک پیتزای کامل روی سقف خانه‌ای پرتاب می‌شود؛ خانه‌ای که نمای بیرونی آن در سریال به عنوان خانه والتر وایت استفاده شده بود.

در نهایت، مالکان خانه «بریکینگ بد» نیز دست به کار شدند و یک حصار آهنی به ارتفاع حدود ۱.۸ متر نصب کردند؛ هرچند این کار هم مانع طرفداران نشد.

فرانک ساندووال که تورهای «بریکینگ بد» را با خودروهای کاروانی به مقصد این خانه برگزار می‌کند، می‌گوید: «آن‌ها هنوز سعی می‌کنند پیتزا روی خانه بیندازند، با اینکه حصار و تابلوهای هشدار نصب شده است. حتی سعی می‌کنند از روی حصار بالا بروند.»

اما همه ساکنان خانه‌های مشهور، حضور طرفداران را اتفاق بدی نمی‌دانند

گلندا کنیون که خانه‌اش در شهر بری در جنوب ولز در سریال کمدی بی‌بی‌سی «گاوین و استیسی» به عنوان خانه گوئن، مادر استیسی، دیده می‌شود، می‌گوید: «اوایل برایم عجیب بود که چرا مردم می‌خواهند وارد خانه شوند. فقط می‌گفتم نه، متأسفم، نمی‌توانم این کار را انجام دهم. اما سال دوم با خودم گفتم باید رویکردم را تغییر بدهم، بنابراین شروع کردم به باز کردن در خانه به روی بازدیدکنندگان.»

گلندا خانه‌اش را به محلی برای ادای احترام به این سریال تبدیل کرده است. در خانه او مجموعه‌ای از یادگاری‌های سریال شامل آهنربای یخچال، جاکلیدی، دستمال آشپزخانه و تقریبا هر نوع تی‌شرتی که بتوان خرید وجود دارد.

او در آشپزخانه نیز محلی برای عکاسی بازدیدکنندگان فراهم کرده که در آن ماهیتابه‌ای قرار دارد که شخصیت گوئن با آن املت‌های معروفش را می‌پزد. بازدیدکنندگان حتی می‌توانند ماسک چهره این شخصیت را روی صورت خود بگذارند.

او همچنین با یک شرکت اتوبوس‌رانی که اتوبوس‌هایش در سریال بارها دیده می‌شد، برای برگزاری تور همکاری کرده و با بدلکار یک شخصیت سریال با بازی روث جونز نیز همکاری داشته است. سال گذشته، گلندا پذیرای ۱۶۸ اتوبوس گردشگری در خانه‌اش بود؛ تجربه‌ای که به زندگی او معنای تازه‌ای بخشیده است.

او می‌گوید: «قبل از این خیلی تنها بودم و این اتفاق زندگی‌ام را تغییر داد، چون قبلا خیلی ساکت بودم و حالا می‌توانم با دیگران ارتباط برقرار کنم. خیلی بهتر از گذشته‌ام. وقتی با مردم ملاقات می‌کنید، دیگر به افسردگی فکر نمی‌کنید. قبلا هیچ دوستی نداشتم، اما حالا همه را دارم.»

داشتن خانه‌ای که به دلیل حضور در یک سریال تلویزیونی مشهور شده، فقط زندگی صاحبان آن را تغییر نمی‌دهد. اگر سریال به اندازه کافی محبوب باشد، حتی می‌تواند یک محله یا شهر را نیز دگرگون کند، اتفاقی که بخشی از منطقه ریچموند لندن پس از فیلمبرداری سریال «تد لاسو» در آن تجربه کرد.

در کوچه شیک محل فیلمبرداری این سریال، در کنار جواهرفروشی‌ها و فروش‌گاهی‌های لوکس، اکنون فروشگاه «تد لاسو» نیز قرار دارد. این فروشگاه رختکن بازسازی‌شده‌ای با پوستر معروف «باور کن» دارد و پیراهنی مشابه لباس هر یک از بازیکنان سریال را در در کنار محصولاتی مانند ماگ، شال و گوی‌های برفی می‌فروشد.

در آن سوی خیابان نیز یک رستوران ایتالیایی با پیشنهاد پنج پوندی «مثل تد غذا بخور» مشتری جذب می‌کند؛ پیشنهادی که شامل جعبه‌ای از بیسکویت‌های مورد علاقه تد است.

محله ریچموند تنها نمونه این اتفاق نیست. در طول ۳۷ سال، بیش از ۲۵۰ هزار طرفدار سریال تلویزیونی استرالیایی «همسایه‌ها» با تورهای اتوبوسی راهی یکی از حومه‌های ملبورن شدند تا خیابان بن‌بستی را از نزدیک ببینند که در سریال به جای خیابان خیالی «رمزی» استفاده شده بود؛ موضوعی که در نهایت باعث شد یک نگهبان امنیتی به‌طور دائمی در آنجا مستقر شود.

شهرت تلویزیونی خانه‌ها از نظر مالی نیز برای صاحبانشان بی‌فایده نیست

صاحبان خانه‌های مشهور تلویزیونی که قصد فروش ملک خود را دارند نیز معمولا از این شهرت سود می‌برند.

وقتی مالکان خانه والتر وایت در سریال «بریکینگ بد» سرانجام از توجه طرفداران خسته شدند، خانه را به قیمت ۱.۳ میلیون دلار فروختند؛ گفته می‌شود خریدار یک شرکت پخش آنلاین است که قصد دارد خانه را به یک بنای یادبود تبدیل کند. این رقم در حالی است که ارزش خانه‌های مجاور حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ هزار دلار برآورد می‌شود.

همچنین اخیرا دو خانه‌ای که در سریال «گاوین و استیسی» دیده می‌شد، به طرفداران دوآتشه فروخته شده است. یکی از آن‌ها نیز تقریبا با همان وضعیت و وسایل سریال به فروش رسید.  منبع ايسنا انتهای پیام/