این شعر توشهی بهشت نام دارد:
آنان که شکوه، وقت سحر با صبا کنند
بسیار گریه در غم آل عبا کنند
ای کاش در بقیع، مرا نیز چون غبار
پابوس زائر حسن مجتبی کنند
از تکههای سنگ مزارش مهندسان
تعمیر عرش، با شجر و کهربا کنند
بلقیس، اعتنا به سلیمان نمیکند
از مجتبی حکایت اگر در سبا کنند
گر جلوهای کند نه زلیخا که جن و انس
در عرش و فرش، ولوله از مرحبا کنند
در خانهاش دهند گدا را طعام شاه
هم بر تن فقیر ز اطلس قبا کنند
گر بنگرد به گوشهی چشمی، بهشت را
تأمین توشه، زان نظر دلربا کنند
ما را بس است قرب به درگاه مجتبی
حکام اگر مراوده با اقربا کنند
انتهای پیام/
