۱۷ مرداد، روز خبرنگار، فرصتی است برای یادآوری شأن و مسئولیتی که اهل رسانه، نویسندگان و منتقدان فرهنگی و هنری در زیست فرهنگی این سرزمین بر عهده دارند؛ مسئولیتی که گاه در هیاهوی روزمرگیها و فراز و فرودهای فضای هنر، کمتر دیده میشود اما بیتردید نقشی تعیینکننده در زندهماندن، پویایی و جریانسازی هنر اصیل و باهویت دارد.
خبرنگار، نویسنده و منتقد فرهنگی هنری، تنها روایتگر رویدادها نیست؛ او اگر به جوهرهی کار خود وفادار باشد، بخشی از حافظهی زندهی هنر است. اوست که میتواند میان هنر و غیرهنر، میان اصالت و ظاهرآرایی، و میان کیفیت و کمیت تمایز بگذارد؛ میتواند با پرسشهای درست، با نقد منصفانه و با نوشتاری مسئولانه، به ارتقای ذائقهی عمومی و تقویت جایگاه هنر کمک کند.
در روزگاری که فضای هنر و زیست هنرمند، بیش از همیشه شکننده و در معرض سوءتفاهم است، کار خبرنگار و منتقد دشوارتر میشود. تلنگرزدن به نیمههای خالی لیوان، اگرچه ضرورتی انکارناپذیر برای رشد و اصلاح است، اما همواره با دشواریهایی همراه بوده است؛ دشواریهایی که از حساسیتهای موجود، تنگناهای حرفهای، شتابزدگی در قضاوتها و گاه تحملناپذیری نسبت به نقد ناشی میشود. با این همه، جامعهی هنری برای زندهماندن و برای آنکه از درون دچار ایستایی نشود، به همین نگاههای دقیق، پرسشگر و دلسوز نیاز دارد.
هنرِ باهویت، تنها با تولید اثر ماندگار نمیشود؛ با گفتوگو، نقد، سنجش، ثبت و روایت درست نیز تداوم مییابد. اگر رسانهی فرهنگی و هنری بتواند از سطح خبر عبور کند و به درک عمیقتری از تحولات، ضرورتها و آسیبها برسد، آنگاه نه در حاشیه، بلکه در متن جریانسازی فرهنگی قرار خواهد گرفت.
اینجانب ضمن گرامیداشت یاد و نام شهدای عرصه خبر و خبرنگاران و نویسندگان هنری فقیدمان، روز خبرنگار را به همه خبرنگاران، نویسندگان، منتقدان و فعالان شریف رسانهای، بهویژه آنان که در حوزه فرهنگ و هنر با دغدغه، شرافت و استقلال حرفهای قلم میزنند، تبریک میگویم و امیدوارم خانهی هنرمندان ایران همچنان خانهای برای گفتوگو، نقد، شنیدن صداهای متنوع و پاسداشت کیفیت در هنر این سرزمین باشد.
محمدمهدی عسگرپور
مدیرعامل خانهی هنرمندان ایران انتهای پیام/
