به گزارش ایلنا، رحمتالله بیگدلی در یادداشتی با عنوان «باجنیوزها؛ دشمنان آزادی بیان و شرکای فساد» نوشت:
اگرچه فساد مالی معمولا با جابهجایی پول آغاز میشود، اما خطرناکترین نوع فساد، آنجاست که حقیقت به کالای خریدوفروش و ابزار فساد تبدیل میشود.
هر جامعهای دو سرمایه بنیادین دارد: حقیقت و اعتماد عمومی. اگر حقیقت قربانی معامله شود و اعتماد عمومی فرو بریزد، نه آزادی بیان باقی میماند، نه رسانه مستقل، نه مبارزه مؤثر با فساد و نه امکان تحقق عدالت.
رسانه، وجدان بیدار جامعه و دیدهبان منافع عمومی است، اما آنگاه که خبر از ابزار آگاهی به ابزار تهدید، اخاذی و معامله بر سر آبرو و اطلاعات تبدیل شود، دیگر با رسانه روبهرو نیستیم؛ با باجنیوز روبهرو هستیم.
باجنیوزها از اطلاعرسانی ارتزاق نمیکنند؛ از هراسافکنی و ارعاب ارتزاق میکنند. سرمایه آنان حقیقت نیست، ترس است. آنان اطلاعات را نه برای آگاهی مردم، بلکه برای وادار کردن اشخاص و نهادها به سکوت، امتیازدهی یا پرداخت وجوه مالی بهکار میگیرند. این رفتار صرفا یک تخلف حرفهای نیست؛ بلکه پیوند آشکار فساد رسانهای با عمل مجرمانه است.
هیچ فساد سازمانیافتهای بدون سکوت جامعه دوام نمیآورد. سکوت، اکسیژن فساد است و آگاهی عمومی، نخستین شرط مهار آن.
افشای مستند باجنیوزها، انتقامگیری نیست؛ دفاع از حق مردم برای دانستن است. افشا، قدرت ارعاب را درهم میشکند و اجازه نمیدهد عنوان مقدس «رسانه» به پوششی برای سوءاستفاده تبدیل شود.
باید با صراحت گفت: باجنیوزها نهتنها مانع شفافیت و مبارزه با فساد هستند، بلکه خود یکی از کانونهای تولید فسادند.
آنان با ایجاد ترس، مسیر افشای فساد واقعی را مسدود میکنند و سپس همان ترس را به کالایی برای معامله تبدیل میسازند؛ یعنی هم حقیقت را محدود و هم فساد را بازتولید میکنند.
البته افشای باجنیوزها هم تنها زمانی مشروع و اخلاقی است که بر اسناد، ادله و رعایت حقوق اشخاص استوار باشد؛ نه بر شایعه، افترا، تسویهحساب شخصی یا تعرض وقیحانه به حریم خصوصی افراد.
اما افشا پایان راه نیست؛ آغاز راه است. اگر پس از افشا، قانون خاموش بماند، پیام خطرناکی به جامعه داده میشود: جرم هزینهای ندارد.
