طی چند دههی گذشته، تلاش برای کممصرفتر کردن ساختمانها، نوع نوری که هر روز دریافت میکنیم را بهشدت تغییر داده است. اکنون برخی پژوهشگران میگویند حذف بخش بزرگی از نور قرمز و فروسرخ از محیطهای داخلی میتواند عملکرد میتوکندریها را مختل کند و در افزایش خطر بیماریهایی مانند دیابت و زوال عقل نقش داشته باشد (هرچند بسیاری از این یافتهها هنوز اولیهاند و رابطه علتومعلولی قطعی نشده است).
یک آزمایش ساده: چراغقوه تلفن همراهتان را روشن کنید و نوک انگشت خود را روی آن بگذارید. درخششی قرمز میبینید؛ نه بهدلیل رنگ خون، بلکه چون فوتونهای قرمز در بافت انگشت پخش میشوند. به گفتهی باب فازبری، اخترفیزیکدانی که به زیستشناسی نور روی آورده، «نور یک ماده مغذی است.»
چگونه نور مدرن ما را از طول موجهای بلند محروم کرد؟
دو فناوری این تغییر را رقم زدند: لامپهای کممصرف الایدی و شیشههایی که برای جلوگیری از اتلاف گرما، فروسرخ را فیلتر میکنند. نتیجه، محدودشدن شدید طیف نور در فضاهای داخلی است؛ جایی که مردم تا ۹۰ درصد وقت خود را میگذرانند و به گفتهی پژوهشگران حدود ۹۵ درصد طیف نوری را از دست دادهایم.
نور روز سرشار از قرمز مرئی (۶۵۰ تا ۷۵۰ نانومتر) و فروسرخ نامرئی (تا حدود ۲۵۰۰ نانومتر) است؛ طول موجهایی که از لباس میگذرند و به عمق بافت میرسند. آتش، شمع و لامپ رشتهای هم قرمز و فروسرخ فراوانی تولید میکنند، اما الایدیها عملاً بالاتر از ۷۵۰ نانومتر چیزی نمیسازند؛ چیزی که یک پژوهشگر حوزه نور آن را در قیاس با غذای فوقفرآوری، «نور فوقفرآوری» مینامد.
پیوند نور قرمز با کارخانههای انرژی سلول
ریشه این فرضیه به پژوهشهای اواخر دهه ۱۹۸۰ بازمیگردد: نور قرمز و نزدیکفروسرخ سرعت تولید ATP (واحد اصلی انرژی سلول) را در میتوکندری افزایش میدهند. ظاهراً تابش این نورها زنجیره انتقال الکترون …
