این روزها دولت قصد دارد در چارچوب پرونده پرحرف و حدیث اصلاح قیمت بنزین، خودروهای سواری بنزینی با عمر ۲۰ سال و بیشتر را در گروه خودروهای فرسوده قرار دهد و برای آنها محدودیتهایی در نظر بگیرد؛ از حذف سهمیه بنزین یارانهای گرفته تا ممنوعیت تردد در کلانشهرها و محدودیت نقلوانتقال و تعویض پلاک در شهرهای بزرگ. هدف این طرح، مدیریت مصرف سوخت، کاهش آلودگی و نوسازی ناوگان عنوان شده، اما ماجرا برای میلیونها نفری که هنوز با همین خودروها زندگی را میگذرانند، به این سادگیها هم نیست.
در سالهای اخیر، گرانی خودرو باعث شده خیلیها نهتنها سراغ ماشینهای قدیمی و کلاسیک بروند، بلکه همان خودروها را بازسازی و سرحال کنند. حالا یک بنز قدیمی، بیامو چند ده ساله، فولکسواگن گلف یا حتی یک خودروی ژاپنی قدیمی، ممکن است پس از بازسازی فنی و ظاهری، برای صاحبش جذابتر و حتی قابلاعتمادتر از بعضی خودروهای صفر کیلومتر امروزی باشد. بنابراین سن خودرو لزوماً به معنای پایان عمر مفید آن نیست؛ مخصوصاً وقتی جایگزین کردن آن برای بخش بزرگی از جامعه عملاً امکانپذیر نیست.
در میان خودروهای قدیمی اما هنوز محبوب، چند مدل جایگاه ویژهای در خیابانهای ایران دارند؛ خودروهایی که اگر قرار باشد محدودیتهای جدید درباره آنها جدی اجرا شود، بخش قابل توجهی از مالکانشان با دردسر روبهرو خواهند شد.
پراید؛ منبع درآمد میلیونها ایرانی
پراید شاید محبوبترین خودروی اقتصادی تاریخ معاصر ایران نباشد، اما بدون تردید یکی از پراستفادهترین خودروهای کشور است. مصرف سوخت نسبتاً پایین، فراوانی قطعات و هزینه نگهداری کمتر باعث شده این خودرو همچنان در میان بخش بزرگی از مردم حضور داشته باشد. برای بسیاری از صاحبان پراید، این خودرو فقط وسیله رفتوآمد نیست؛ ابزار کار است. تعداد زیادی از رانندگان تاکسی اینترنتی و مسافرکشها از پراید استفاده میکنند، چون هزینه تعمیرات، تعویض روغن و قطعات مصرفی آن نسبت به بسیاری از خودروهای دیگر پایینتر است. حذف مزیت بنزین برای چنین خودرویی، مستقیماً روی هزینه زندگی و درآمد این گروه اثر میگذارد.
پژو ۴۰۵؛ چهار دهه حضور در خیابان
پژو ۴۰۵ از اوایل دهه ۷۰ وارد بازار ایران شد و با نسخهها و مدلهای مختلف، از جمله نمونههای استیشن و پژو ۲۰۰۰، سالها در بازار ایران امتداد یافت. …
