خبرنگار، همواره صدای مردم بوده است، از وعدههای محققنشده پرسیده، شفافیت را مطالبه کرده و مسئولان را به پاسخگویی فراخوانده است. اما امسال، در روز خبرنگار، جامعه خبری تنها یک بار میخواهد مطالبهگر حق خودش باشد؛ حقی که نه امتیاز ویژه است و نه خواستهای خارج از قانون؛ حق برخورداری از مسکن.
وعده تأمین مسکن رایگان خبرنگاران، وعدهای تازه نیست. در دولت شهید رئیسی، با تأکید بر حمایت از خبرنگاران، تعاونی مسکن روزنامهنگاران و خبرنگاران البرز همچون سایر استانها شکل گرفت و روزنهای از امید در دل جامعه خبری ایجاد شد. سال گذشته نیز همزمان با روز خبرنگار، در دولت چهاردهم، بار دیگر رئیس شورای اطلاعرسانی و سخنگوی دولت بر حمایت از تأمین مسکن خبرنگاران تأکید کردند.
اما امروز، بیش از سه سال از آغاز این مسیر میگذرد و این پرسش همچنان بیپاسخ مانده است؛ سرنوشت این وعده چه شد؟
در استان البرز، طی این سه سال، جلسات متعددی با مسئولان برگزار شد، پیگیریهای مستمر انجام گرفت، نامهنگاری شد و وعدههای مختلف شنیده شد؛ اما هنوز نتیجهای که بتواند امید را به جامعه خبری بازگرداند، حاصل نشده است.
یک روز گفته شد زمین مناسب وجود ندارد؛ روز دیگر، زمینهایی در نقاط دورافتاده استان پیشنهاد شد که نه زیرساخت لازم داشت و نه با هدف تشکیل تعاونی خبرنگاران فعال در مرکز استان همخوانی میکرد. در ادامه نیز راهکار، خرید زمین از بخش خصوصی عنوان شد؛ راهکاری که با واقعیت زندگی خبرنگاران فاصله زیادی دارد.
در یک سال گذشته، با تشدید مشکلات اقتصادی، افزایش چشمگیر قیمت زمین و شرایط دشوار ناشی از جنگ و تورم، حتی خرید زمینی برای پیشنهاد تغییر کاربری نیز برای بسیاری از اعضای تعاونی به امری تقریباً ناممکن تبدیل شده است. خبرنگارانی که بخش قابل توجهی از آنان همچنان با حقالتحریرهای اندک و درآمدهایی نامتناسب با هزینههای زندگی، روزگار میگذرانند، چگونه میتوانند از عهده چنین هزینههایی برآیند؟
از سوی دیگر، در حالی که هنوز نخستین تعاونی مسکن خبرنگاران به سرانجام نرسیده و تعیین تکلیف نشده است، شمار قابل توجهی از فعالان رسانهای استان، چشمانتظار تشکیل دومین تعاونی مسکن خبرنگاران هستند؛ انتظاری که تا تعیین تکلیف تعاونی نخست، در هالهای از ابهام باقی مانده است.
جامعه خبری اما یک سؤال …
