به گزارش ایلنا، سهشنبه، سوم شهریور ۱۴۰۵، رئیسجمهور، وزیر ورزش و جوانان و معاون امور جوانان در نشستی صمیمانه با گروهی از نوجوانان و جوانان حضور داشتند؛ نوجوانان و جوانانی از گروههای مختلف از سراسر کشور، با تجربهها، مسیرهای زندگی و دغدغههای گوناگون. هر کدام از آنها از زاویهای متفاوت به آینده نگاه میکردند و مسائل و مطالباتی داشتند که شاید در ظاهر با یکدیگر متفاوت بود، اما در عمق، اشتراکات فراوانی داشت.
شاید فصل مشترک همه آنچه در این نشست گفته شد، «تلاش برای گشودن مسیری به سمت آیندهای بهتر» بود؛ تلاشی برای یافتن راهی که در آن استعدادها دیده شوند، توانمندیها به کار گرفته شوند و جوانان بتوانند نقش خود را در ساختن آینده کشور پیدا کنند. پیدایی مفری برای جوان المپیادی که مدال المپیاد را پایان مسیر نمیداند، بلکه آن را آغاز راهی تازه میبیند؛ جوانی که توانایی، دانش و انگیزه اثرگذاری دارد و میخواهد آموختههای خود را در خدمت حل مسائل کشور قرار دهد، اما مسیر پیش رو برایش شفاف نیست و نمیداند چگونه میتواند از ظرفیت علمی و تخصصی خود برای ساختن ایران استفاده کند. …
