در دنیای شکارچیان، همیشه قرار نیست سرعت و تعقیب حرف اول را بزند. بعضی شکارچی ها استراتژی کاملا متفاوتی دارند: پنهان می شوند، ساعت ها بی حرکت می مانند و منتظر می شوند طعمه خودش به محدوده حمله نزدیک شود. مارهای زنگی از مشهورترین نمونه های این روش شکار هستند؛ شکارچیانی کم تحرک که می توانند مدت زیادی در کمین بمانند و در لحظه مناسب، در کسری از ثانیه حمله کنند.
البته «صبورترین شکارچی های دنیا» یک عنوان ژورنالیستی است، نه یک رتبه بندی علمی. با این حال، شیوه شکار مارهای زنگی نمونه ای بسیار جالب از شکار کمین گر در طبیعت است.
شکارچیانی که عجله ندارند
مارهای زنگی گروهی از افعی های حفره دار در زیرخانواده Crotalinae هستند که در قاره آمریکا زندگی می کنند. ویژگی مشهور آن ها جغجغه انتهای دم است؛ ساختاری متشکل از قطعات کراتینی که با لرزش سریع دم، صدای هشدار مشخصی ایجاد می کند. هر بار پوست اندازی می تواند قطعه جدیدی به این ساختار اضافه کند، هرچند جغجغه ممکن است در طول زندگی مار آسیب ببیند یا بخش هایی از آن از بین برود.
اما جغجغه مهم ترین ابزار شکار آن ها نیست. مارهای زنگی معمولا شکارچیان کمین گر هستند. آن ها در محل مناسبی پنهان می شوند و می توانند مدت زیادی تقریبا بدون حرکت منتظر بمانند تا یک جونده یا جانور کوچک وارد محدوده حمله شود.
وقتی فرصت مناسب فرا می رسد، دیگر خبری از انتظار نیست؛ مار در یک حرکت بسیار سریع به سمت طعمه حمله می کند.
آن ها در تاریکی هم طعمه را پیدا می کنند
یکی از شگفت انگیزترین ویژگی های افعی های حفره دار، وجود اندام های حساس به گرما در دو طرف سر، بین چشم و سوراخ بینی، است. این اندام ها می توانند تابش فروسرخ ناشی از گرمای بدن جانوران را دریافت کنند.
به همین دلیل، این مارها می توانند در تاریکی نیز جانوران خون گرم را شناسایی کنند. مغز مار اطلاعات دریافت شده از این اندام ها را با اطلاعات بینایی و سایر حواس ترکیب می کند و به این ترتیب تصویری از موقعیت طعمه به دست می آورد.
در واقع، این مارها نوعی حسگر حرارتی طبیعی دارند؛ سازوکاری که به آن ها اجازه می دهد گرمای بدن یک جانور را حتی در شرایطی که دیدن آن دشوار است، تشخیص دهند.
حمله در کسری از ثانیه
