این موضوع بیشتر برای ورزشکاران ناشنوا صدق میکند بطوریکه اغلب این ورزشکاران از قشر متوسط جامعه بوده و شغل خاصی نداشته و زندگی خود را وقف ورزش مین مایند و توقع این است که شخص رییس جمهور و مسئولین کشور (وزیر ورزش و جوانان، نمایندگان مجلس، استانداران، فرمانداران، شهرداران) توجه ویژهای برای تامین منابع و حمایت مالی در خورشان یک ملیپوش ناشنوا داشته باشند.
یکی از بحرانهای پیش روی ورزش ناشنوایان که باعث ایجاد بدهیهای انباشته در فدراسیون ناشنوایان گردیده این است که این فدراسیون زیر پوشش هیچکدام از کمیتههای ملی (کمیته ملی المپیک و کمیته ملی پارالمپیک) نیست یعنی به عبارتی بایستی همه هزینههای اردوها و اعزام ورزشکاران خود به بازیهای آسیایی و المپیک را خود فدراسیون تامین نماید در صورتی که دیگر فدراسیونها بر اساس قانون ۱۰۰ درصد اعتبارات اعزام به بازیهای آسیایی و المپیک را از کمیتههای مربوطه اخذ مینمایند.
حال تصور نمایید فدراسیونی با بیش از ۲۰ رشته ورزشی آقایان و بانوان چگونه در مقابل هزینههای سرسامآور برگزاری اردوها و هزینه اعزام برون مرزی بتواند تاب و تحمل آورده و از اعتبارات کمیتهای محروم باشد.
جای بسی تشکر دارد از دنیامالی وزیر ورزش و جوانان که در سالهای اخیر حامی درجه یک این فدراسیون بوده آیا واقعا این حمایتها پاسخگوی هزینههای فدراسیونی که بیش از ۲۰ رشته ورزشی آقایان و بانوان را پوشش میدهد را مینماید؟
بهتر است برای رفع چالش پیش رو راهکار بنیادی و اساسی اندیشیده شود و آنهم این است که فدراسیون ناشنوایان عضو یکی از کمیتههای ملی المپیک یا کمیته ملی پارالمپیک شده و یا اینکه کمیتهای مستقل بنام کمیته ملی دفلمپیک (المپیک ناشنوایان) تاسیس شود و ردیف بودجه مستقلی برای این کمیته در بودجه کشور تعیین و ابلاغ گردد.
واقعا در شان ورزش کشور نیست که ورزشکار ملیپوش ناشنوا که مدال طلای المپیک گرفته، تقریبا ۲۰ درصد پاداش ملیپوش شنوا آنهم بعد از مدتهای مدید با هزار اعتراض و پیگیری دریافت نماید؟
مگر ورزشکار ناشنوا ایرانی نیست؟ مگر پرچم کشورمان برای شنوا و ناشنوا فرق دارد؟ مگر سرود ملی مشترکی بین شنوا و ناشنوا وجود ندارد؟ مگر نام هر دو ورزشکار ملیپوش ایرانی نیست؟ مگر هر دو ملیپوش ناشنوا و شنوا پس از کسب مدال دل مردم ایران را شاد نمینمایند؟
این روزها که مسعود فراهانی یکی از نخبههای ورزش ناشنوایان سکان هدایت این فدراسیون را به دست گرفته باید همگی حمایت و کمک نماییم تا مسیر آینده ورزشکاران ناشنوا بهتر از گذشته باشد و دوران مدیریت ایشان دوران طلایی خدمت به ورزشکاران ناشنوا ثبت گردد لیکن این مهم تنها با حمایت رییس جمهور، وزیر ورزش و جوانان و حمایت نمایندگان مجلس محقق خواهد شد.
در پایان چند پیشنهاد برای برون رفت از مشکلات پیش رو جامعه ورزش ناشنوایان خدمت رییس جمهور پرتلاش و وزیر ورزش و جوانان عرض مینمایم:
۱- بهتر است با توجه به گستردگی رشتههای مختلف ورزشی در این فدراسیون، کمیتهای بنام کمیته ملی دِفلمپیک (المپیک ناشنوایان) تشکیل و ردیف بودجه مستقل در بودجه کشور برای آن تعریف گردد.
۲- اعتبارات وزارتی این فدراسیون با توجه به تعداد بالای رشتههای ورزشی و فرسوده بودن زیر ساختها برای بازسازی و احداث کمپهای جدید کفاف هزینهها را نداشته و نیاز به بازنگری تخصصی برای رسیدن به یک عدد هزینه واقعی است.
۳- وزیر ورزش و جوانان با نگاه و عنایت ویژه، پاداش کسب مدال بازیهای آسیایی، قهرمانی آسیا، جهان و المپیک ورزشکاران ناشنوا و شنوا را برابر اعلام نماید چرا که پاداشهای کنونی عین بیعدالتی و تبعیض آشکار بین ورزشکاران ملیپوش است.
۴- رییس جمهور برای رفع بیکاری و اشتغالزایی ملیپوشان ناشنوا به استانداران ابلاغ نماید تا فرصتی فراهم شود که ملیپوشان ناشنوا به استخدام ادارات، سازمانها یا صنایع استانهای خود درآیند.
۵- رییس جمهور دستور ویژهای عنایت فرماید تا برای حمایتهای تکمیلی، برخی از صنایع دولتی و خصولتی، بعنوان حامیان مالی، این فدراسیون را پشتیبانی نمایند.
یقین داشته باشیم در صورت تحقق این خواستهها در آینده نزدیک شاهد جهش قابل توجه ورزش ناشنوایان ایران در قاره آسیا و جهان خواهیم بود.
خداوند به همه کسانی که در راه اعتلای نام میهن عزیزمان خصوصا در ورزش تلاش مینمایند طول عمر با عزت نصیب نماید.
فریدون الهامی مدرس دانشگاه و عضو خانواده بزرگ ورزش ناشنوایان انتهای پیام/
