فَکِد کَیدَکَ وَاسعَ سَعیَکَ وناصِب جَهدَکَ، فَوَاللَّهِ لا تَمحُوَنَّ ذِکرَنا، ولا تُمیتُ وَحیَنا، ولا تُدرِکَ أمَدَنا، ولا تَرحَضُ عَنکَ عارَها، وهَل رَأیُکَ إلّا فَنَدٌ، وأیّامُکَ إلّا عَدَدٌ ، وجَمعُکَ إلّا بَدَدٌ، یَومَ یُنادِی المُنادِ: ألا لَعنَةُ اللَّهِ عَلَى الظّالِمینَ.
فَالحَمدُ للَّهِ الَّذی خَتَمَ لِأَوَّلِنا بِالسَّعادَةِ وَالمَغفِرَةِ، ولِآخِرِنا بِالشَّهادَةِ وَالرَّحمَةِ، ونَسأَلُ اللَّهَ أن یُکمِلَ لَهُمُ الثَّوابَ ویوجِبَ لَهُمُ المَزیدَ، ویُحسِنَ عَلَینَا الخِلافَةَ إنَّهُ رَحیمٌ وَدودٌ، حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ.
ای یزید! هر کید و مکری که داری بکن، هر کوششی که خواهی بنمای، هر جهد که داری به کار گیر؛ به خدا سوگند هرگز نتوانی نام و یاد ما را محو کنی، وحی ما را نتوانی خاموش کنی، به نهایت ما نتوانی رسید، و هرگز ننگ این ستم را از خود نتوانی زدود. اندیشه تو سست، و روزگار قدرت تو اندک، و جمعیت تو رو به پراکندگی است؛ و روزی منادی حق ندا دردهد که: لعنت خدا بر ستمکاران باد.
سپاس خدای را که اول ما را به سعادت و مغفرت رقم زد و سرانجام ما را به شهادت و رحمت فائز گرداند. از خدا میخواهیم که ثواب آنها را کامل کند و بر ثوابشان بیفزاید، و برای ما نیکو جانشین باشد، که اوست خداوند رحیم و پروردگار ودود، و خداوند ما را بس است و او چه نیکو وکیل و تکیهگاهی است.
(بخشی از خطبه حضرت زینب -سلامالله علیها- در روز اول صفر سال ۶۱ هجری در دربار یزد بن معاویه در شام) انتهای پیام/
