روزنامه قدس نوشت:تردیدی نیست که علیرضا بیرانوند یکی از چهرههای شناختهشده فوتبال ایران است. سه دوره حضور در جام جهانی، سالها حضور در تیم ملی و نقشآفرینی در مهمترین مسابقات فوتبال کشور، دستاورد کمی نیست. اما همینجا باید یک مرز مهم را حفظ کرد؛ ارزش یک ورزشکار با میزان شهرتش یکی نیست و ارزش یک رشته ورزشی هم با تعداد دوربینهایی که به سمتش میرود تعیین نمیشود.
کریمی گفته است: «در برخی رشتهها مانند شطرنج، ورزشکاران با کسب مدال از امتیاز «سرباز قهرمان» استفاده میکنند، اما بازیکنانی مانند بیرانوند که برای فوتبال ایران افتخارآفرینی کردهاند، چنین امکانی ندارند».
این مقایسه اما از اساس محل ایراد است. در متن قانون «سرباز قهرمان»، قهرمانان المپیک، برخی مدالآوران مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی و همچنین رتبههای مقام اول تا سوم در جام جهانی فوتبال، بسکتبال و والیبال مشمول این امتیاز شدهاند.
مسئله اصلی اینجاست که فوتبال نباید خودش را بیشتر از شطرنج بداند. اگر قرار است قانون تغییر کند، بسیار خب؛ اما تغییر قانون باید برای «همه» باشد، نه برای اینکه یک باشگاه نگران از دست دادن دروازهبان شماره یک خود …
