به گزارش ایلنا، احمد نادری عضو هیأترئیسه مجلس شورای اسلامی در یادداشتی با تأکید بر جایگاه راهبردی تنگه هرمز در امنیت انرژی جهان و حاکمیت ملی ایران، نوشت: تنگه هرمز یک گذرگاه بینالمللی است اما آبراهی بیصاحب نیست و امنیت پایدار آن نه از حضور قدرتهای فرامنطقهای بلکه از مسئولیتپذیری و تدابیر کشورهای ساحلی و طراحی یک رژیم حقوقی و امنیتی بومی تأمین میشود؛ مسیری که میتواند هندسه جدید قدرت ایرانی در خلیج فارس را شکل دهد.
کمتر آبراهی در جهان هست که سرنوشت اقتصاد جهانی تا این اندازه با امنیت و ثبات آن گره خورده باشد. تنگه هرمز هر روز شاهد عبور میلیونها بشکه نفت خام است و نبض انرژی بخش بزرگی از جهان در آن میتپد اما فراتر از این نقش اقتصادی، به نماد یک جدال بزرگتر تبدیل شده است و آن هم جدال میان امنیت وارداتی که قدرتهای فرامنطقهای وعده آن را میدهند و امنیت بومی که کشورهای ساحلی خود متولی آن هستند.
آنچه ایران بر آن تأکید دارد، یک ادعای تبلیغاتی نیست بلکه ریشه در جغرافیا و حقوق بینالملل دارد. بر اساس کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، تنگههایی که عرض آنها از ۲۴ مایل دریایی کمتر باشد، عمدتاً تحت پوشش آبهای سرزمینی کشورهای ساحلی قرار میگیرند. عرض تنگه هرمز در باریکترین نقطه حدود ۲۱ مایل دریایی است و ایران و عمان دو کشور ساحلی آن هستند.
نکته تعیینکننده این است که مسیر اصلی تردد کشتیها، یعنی همان طرح تفکیک ترافیک بینالمللی، دقیقاً از درون آبهای سرزمینی ایران میگذرد. از منظر حقوقی، وجود رژیم عبور ترانزیت برای کشتیهای تجاری، به هیچ وجه اصل حاکمیت دولت ساحلی را از بین نمیبرد و صرفاً نحوه اعمال برخی اختیارات را در چارچوبی تنظیمشده قرار میدهد.
ایران حق ذاتی و قانونی برای نظارت، بازرسی، کنترل ترافیک دریایی، وضع مقررات زیستمحیطی و اعمال صلاحیت انتظامی بر این آبراه دارد. بنابراین، تنگه هرمز یک گذرگاه بینالمللی است اما یک آبراه بیصاحب نیست و از این منظر، امنیت انرژی جهان در این نقطه مستقیماً به احترام به حاکمیت ملی ایران گره خورده است.
اگر صرفاً دادههای ژئوپلیتیکی چهار دهه اخیر را بررسی کنیم، مدل امنیتی مبتنی بر حضور نظامی فراساحلی در خلیج فارس شکست خورده است. استدلال منطقی پشت این شکست آن است که قدرتهای فرامنطقهای اساساً ذینفع مدیریت …
