مریخ نزدیک ترین همسایه زمین نیست، اما یکی از مهم ترین مقصدهای اکتشاف فضایی است. با این حال، رسیدن به آن به هیچ وجه کار ساده ای نیست. تاریخ اکتشاف مریخ پر از ماموریت هایی است که در مراحل مختلف شکست خورده اند؛ از پرتاب ناموفق و خطاهای ناوبری گرفته تا از دست رفتن ارتباط با فضاپیما و شکست هنگام فرود.
ناسا در گزارشی درباره فرود روی مریخ می گوید از 19 تلاش برای فرود رباتیک روی این سیاره، 12 مورد موفق بوده اند. به همین دلیل، فرود روی مریخ همچنان یکی از دشوارترین عملیات های مهندسی فضایی محسوب می شود.
اما چرا مریخ تا این اندازه سخت است؟
مسئله فقط فاصله نیست.
وقتی درباره سفر به مریخ صحبت می کنیم، اولین چیزی که به ذهن می رسد فاصله بسیار زیاد میان دو سیاره است. اما مشکل اصلی فقط پیمودن این فاصله نیست.
زمین و مریخ هر دو به دور خورشید حرکت می کنند و موقعیت آن ها نسبت به یکدیگر دائما تغییر می کند. بنابراین فضاپیما نمی تواند مستقیما به سمت جایی که مریخ در لحظه پرتاب قرار دارد حرکت کند. مسیر باید طوری محاسبه شود که فضاپیما ماه ها بعد، دقیقا در نقطه ای به مریخ برسد که سیاره در آن زمان قرار خواهد داشت.
به همین دلیل، پرتاب به سمت مریخ نیز به پنجره زمانی مناسبی نیاز دارد. این فرصت ها تقریبا هر 26 ماه یک بار فراهم می شوند؛ زمانی که هندسه مداری زمین و مریخ برای یک سفر نسبتا کارآمد مناسب است.
رسیدن به مریخ یک چیز است، فرود آمدن چیز دیگری
ممکن است تصور کنیم وقتی فضاپیما به مریخ رسید، بخش دشوار سفر تمام شده است. در واقع، برای یک فرودگر یا مریخ نورد، یکی از سخت ترین قسمت های ماموریت تازه آغاز می شود.
مریخ جو دارد، اما جو آن بسیار رقیق تر از جو زمین است. این موضوع یک مشکل مهندسی عجیب ایجاد می کند: جو مریخ به اندازه ای ضخیم هست که فضاپیما هنگام ورود با آن برخورد کند و به شدت گرم شود، اما آنقدر ضخیم نیست که بتوان مانند زمین تنها با استفاده از چتر نجات سرعت فضاپیما را به اندازه کافی کاهش داد.
بنابراین فضاپیما باید مجموعه ای از فناوری ها را پشت سر هم به کار بگیرد؛ از سپر حرارتی و چتر نجات گرفته تا موتورهای ترمزی و سامانه های هدایت دقیق.
«7 دقیقه وحشت»
یکی از مشهورترین اصطلاحات در اکتشاف مریخ، «7 دقیقه وحشت» است.
برای …
