به گزارش فرارو، این سریال قرار است با همان داستان و بازیگران به نقطهای برگردد که حدود یک سال پیش رها شده بود. این مجموعه ترکیبی از تریلر جنایی، درام شخصیتمحور و کمدی موقعیت را دنبال میکند و حالا باید در قسمتهای پایانی، تکلیف پرونده سرقتها و رازهای شخصیتهایش را روشن کند. ماجرای توقیف پخش «کنکل»
«کنکل» پس از انتشار قسمت سیزدهم دیگر ادامه پیدا نکرد. در توضیحات اولیه، دلیل توقف انتشار، مسائل فنی و محتوایی عنوان شد اما طولانی شدن این وقفه باعث شد مشکلات مالی و انجام نشدن تعهدات پلتفرم استارنت نیز به عنوان یکی از دلایل توقف مطرح شود. در نتیجه سریالی که بخش عمده مسیرش را طی کرده بود برای نزدیک به یک سال در وضعیتی نامعلوم باقی ماند.
حالا مخاطبی که یک سال پیش «کنکل» را دنبال میکرد، باید بار دیگر به داستان و شخصیتهایی برگردد که روایتشان درست در آستانه پایان متوقف شده بود. داستان سریال «کنکل»
این سریال داستانش را از یک کارخانه آغاز میکند. مواد اولیه گرانقیمت چند بار به سرقت میروند. در آخرین سرقت ماجرا جدیتر میشود و پلیس وارد پرونده میشود.
بازداشت کارگری به نام ابی نقطهای است که روایت را از یک داستان ساده درباره دزدی فراتر میبرد. هرچه تحقیقات جلو میرود مشخص میشود آدمهای بیشتری به این ماجرا ارتباط دارند و آنچه در ابتدا یک پرونده معمولی به نظر میرسد لایههای پیچیدهتری دارد.
«کنکل» میان تریلر جنایی، کمدی موقعیت و درام شخصیتها حرکت میکند و همین انتخاب، هم جذابیت اصلی سریال است و هم در بخشهایی به نقطه ضعف آن تبدیل میشود. بازیگران سریال «کنکل» صابر ابر مهدی پاکدل ستاره پسیانی هانیه توسلی پدرام شریفی
گروه بازیگران یکی از نقاط قوت روشن «کنکل» است. صابر ابر محوری دارد و شخصیت او را با ترکیبی از خونسردی، بیخیالی و نوعی ابهام پیش میبرد. ابی قرار نیست صرفا یک سارق باشد یا وظیفه ایجاد موقعیتهای کمیک را بر عهده بگیرد. در واقع بخشی از جذابیت شخصیت از این میآید که نمیتوان بهسادگی رفتار و تصمیمهایش را پیشبینی کرد.
هانیه توسلی، مهدی پاکدل، پدرام شریفی و ستاره پسیانی نیز در ترکیب بازیگران حضور دارند و سریال تا حد زیادی از تفاوت میان شخصیتها و بازی آنها برای حفظ تنوع فضای داستان استفاده میکند. فرم جذابتر از محتواست
«کنکل» از نظر بصری، سریالی بیتفاوت نیست. لوافیپور از همان قسمتهای ابتدایی تلاش میکند فضای متفاوتی برای روایت بسازد و فرم را به بخشی از هویت اثر تبدیل کند. اما این وسواس بصری در همه لحظات به پیشرفت داستان کمک نمیکند.
یکی از مشکلات سریال، افت ریتم در بخشهایی از روایت است. بعضی سکانسها بیش از اندازه طولانی میشوند و قصه در مقاطعی به جای حرکت رو به جلو، روی موقعیتهایی مکث میکند که اهمیت چندانی در پیشبرد روایت ندارند. این مسئله بهخصوص زمانی بیشتر به چشم میآید که سریال از ریتم قسمتهای ابتدایی فاصله میگیرد.
طنز نیز در «کنکل» بیشتر زمانی جواب میدهد که از شخصیتها ناشی شود. موقعیتهایی که رفتار عجیب یا تناقضهای شخصیتها منشأ شوخی هستند، طبیعیتر و مؤثرتر از لحظاتی به نظر میرسند که سریال آشکارا تلاش میکند مخاطب را بخنداند. همین تفاوت نشان میدهد نقطه قوت «کنکل» بیش از آنکه در شوخیهای مستقیم باشد، در ساختن شخصیتهایی با ظرفیت ایجاد موقعیتهای طنزآمیز است.
در نهایت سه قسمت پایانی باید مشخص کنند آیا سریال میتواند سرقتها، روابط میان شخصیتها و رازهایی را که در طول ۱۳ قسمت ساخته، به پایانی رضایتبخش برساند یا نه. بازگشت «کنکل» در نهایت فرصتی است برای بستن پروندهای که مدت زیادی نیمهباز مانده بود.
