حسین شریعتمداری در کیهان نوشت: برادر عزیزم آقای دکتر قالیباف از ارادت دیرینه نگارنده به جناب ایشان باخبر است و به یقین میدانند که آنچه در نوشته پیشروی آمده است آمیزهای از دو آموزه است، تجربهای از گذشته نهچندان دور و دلشورهای از تکرار آن. اشاره به این نکته نیز ضروری است که گاهی اوقات، واقعیتی از نگاه افراد هوشمند پنهان میماند و تذکر آن به معنای هوشمندی بیشتر تذکردهنده نیست بلکه در مواردی فلان تذکر برخاسته از جایگاه خبری تذکردهنده است.
چند سال قبل وقتی پای خبررسانی به یکی از بزرگواران در میان بود، نوشته خویش را با این مقدمه آغاز کردم «در کلام خدا آمده است که وقتی حضرت سلیمان (ع) در میان پرندگانی که با او بودند، هدهد را ندید، برآشفت و گفت: «مَا لِیَ لَا أَرَی الْهُدْهُدَ أَمْ کَانَ مِنَ الْغَائِبِینَ- هدهد کجا است که نمیبینمش؟ آیا از غیبتکنندگان است»؟ اما انتظارش به درازا نکشید که هدهد از راه رسید و گفت: «أَحَطْتُ بِما لَمْ تُحِطْ بِهِ وَ جِئْتُکَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ یَقِین- از چیزی آگاهی یافتم که تو از آن آگاه نشدهای و برای تو از سبا گزارشی مهم و درست آوردهام». هدهد فقط یک پرنده بود. اما، برای سلیمان از «سبا» خبری آورده بود که سلیمان را با آن همه شوکت به آن دسترسی نبود».
قالیبافی که ما میشناسیم، فرمانده فداکار لشکر در دوران دفاع مقدس، خلبان بیباک نظامی و تجاری، فرمانده مقتدر نیروی انتظامی، شهردار موفق تهران بزرگ، رئیس مجلس و اکنون مسئول تیم مذاکرهکننده در جنگ اخیر. هر یک از ویژگیها و مقامات یادشده به تنهایی میتواند طمع دشمنان بیرونی و دنبالههای داخلی آنها را برای مقابله خصمانه با ایشان به دنبال داشته باشد. اما چگونه؟! قالیباف بارها نشان داده است، بیدی نیست که با وزش بادهای مخالف از سوی دشمنان بلرزد! مسئول برجستهای است که با شجاعت از عقبههای سخت …
