از ۱۹۸۶ و زمانی که سهمیه آسیا فقط دو تیم بود، کره جنوبی همواره صاحب یک سهمیه و مابقی قاره برای سهمیه دیگر جنگیدهاند. این یعنی فاصله فوتبال این کشور با بقیه و جایگاهی که از هر نظر دارد؛ چه قهرمانی تیمهای کرهای در آسیا و چه داشتن ستارههای لژیونری در بالاترین سطح فوتبال اروپا. تیمی که هنوز تنها تیم آسیایی است که به جمع چهار تیم جام جهانی رسیده و کشوری که تجربه میزبانی جام جهانی را دارد. حالا نتایج و نمایش کره جنوبی در این جام جهانی را مقایسه کنید با ایران و از آن مهمتر، رفتاری که مربی و مسئولان کرهای دارند و آنچه در ایران شاهدش بودیم تا مشخص شود چرا هرگز پیشرفت نکردهایم!
تا انسان قبول نکند که اشتباه کرده و به کمک نیاز دارد، کسی نمیتواند به شما کمک کند. وقتی امیر قلعهنویی و شاگردانش با وجود وعده صعود و حذف از جام جهانی، از مردم طلبکار شدند که چرا مجسمه آنها را نمیسازند، وقتی قرارداد این کادر با این نتایج، به نشانه موفقیت، تا جام ملتهای بعدی -و شاید جام جهانی بعدی! - تمدید میشود، شما چه انتظاری دارید که آنها دست از روشهای فعلی برداشته و به سراغ ترمیم نقاط ضعفی بروند که اصلا قبولش ندارند؟
کسانی که در جام جهانی ۴۸ تیمی با ۹ سهمیه برای آسیا، صعود به جام را نشانه دلیل لیاقت خود برای پاداش میلیون دلاری میدانند و میگویند ایثار کردیم که آن را ریالی گرفتیم، اعلام میکنند که دوست دارند چه گروه آسانی داشته باشند و همان گروه نصیبشان میشود و در پی سرخوشی بعدی اعلام میکنند نه فقط از گروه بلکه دو سه مرحله بالا خواهند کرد اما جایگاهی بین ۳۲ تیم صعودکننده نداشته و صرفاً به نباختن در جمع ۱۶ تیم حذفشده از مرحله اول اکتفا میکنند، هیچ انگیزهای برای پیشرفت و بهبود کارشان ندارند! منبع : خبر ورزشی
