فرارو- رزماری کلانیک، خبرنگار بخش بینالملل روزنامه نیویورکتایمز، در یادداشتی به بررسی بحران تنگه هرمز و محدودیتهای آمریکا و ایران در کنترل این آبراه راهبردی پرداخته است.
به گزارش فرارو به نقل از نیویورکتایمز، دونالد ترامپ گاهی از تبدیل تنگه هرمز به قلمرو آمریکا سخن میگوید و در مواقعی که چنین ادعایی مطرح نمیکند، دولت او خواهان بازگشت تنگه به یک آبراه آزاد بینالمللی برای انتقال نفت جهان است. اما واقعیت این است که احتمالاً هیچیک از این دو خواسته محقق نخواهد شد.
آنچه اهمیت دارد، بازگشایی تنگه است؛ حتی اگر ایران در برابر عبور کشتیها عوارض دریافت کند. شاید این نتیجه برای آمریکا به معنای شکست باشد، اما در شرایط فعلی میتواند کمهزینهترین گزینه موجود باشد. نبرد بر سر هرمز و شکست رؤیای کنترل کامل
جنگ با ایران دو نکته را روشن کرده است: ایران نمیتواند تنگه هرمز را بهطور کامل ببندد و آمریکا هم نمیتواند آن را بهطور کامل باز کند.
تهران با وجود ماهها بمباران و حملات موشکی، همچنان نشان داده که میتواند عبور نفتکشها از این مسیر را کاهش دهد؛ مسیری که پیش از حمله ترامپ به ایران در ماه فوریه، نزدیک به یکپنجم نفت جهان از آن عبور میکرد.
شکل و موقعیت جغرافیایی تنگه نیز به نفع ایجاد اختلال در کشتیرانی است. ایران در شمال و عمان در جنوب آن قرار دارند و ساحل ناهموار منطقه، نقاط فراوانی برای پنهانسازی و جابهجایی سریع موشکها، پهپادها و قایقهای تهاجمی فراهم میکند. همین تاکتیک «شلیک و جابهجایی» باعث شده حذف کامل تهدید تقریباً ناممکن باشد.
ایران میتواند این سلاحها را با هزینهای نسبتاً پایین و بهطور مستمر تولید کند و همین موضوع، تهدید علیه عبور کشتیها از تنگه هرمز را به خطری دائمی تبدیل کرده است؛ خطری که حتی یک توافق با تهران نیز شاید نتواند کاملاً از میان بردارد.
شرکتهای کشتیرانی خصوصی نیز حاضر نیستند جان خدمه و محمولههای خود را در وضعیت ناامن به خطر بیندازند. به همین دلیل، ایران توانسته بدون حمله به همه کشتیها، حجم عبور …
