سید مصطفی صابری در روزنامه خراسان نوشت: چشمهایش درست و حسابی باز نشده اما از همان لحظه بیدار شدن، انگشتش روی صفحه نمایش گوشی بیوقفه بالا و پایین میرود تا قیمت طلا و دلار را از چند کانال خبری پیدا و روی گروههای مختلف فامیلی و دوستانه فوروارد کند و بین روز هم مدام به همین کار ادامه میدهد. با هر خبری که روی گروه خانوادگی فوروارد میکند عدهای افسوس میخورند بابت یخچالی که مدتهاست میخواهند تهیه کنند و باز گرانتر شد؛ گوشی که میخواستند ارتقا بدهند و ممکن نیست و…
اینها ماجرای تکراری هزاران نفری است که سرمایهگذار حرفهای نیستند، اما پسانداز خردی دارند و با افزایش قیمت طلا و دلار مدام سرمایه زندگیشان دستخوش چالش میشود. پدری که قرار است شش ماه دیگر جهیزیه دخترش را تکمیل کند، جوانی که برای خرید حلقه ازدواج ماهها دویده و خانوادهای که برای درمان یک بیماری ناچار به تصمیمگیری درباره فروش اندک طلای خود هستند.
این چرخه مداوم نگاه به قیمتها، دیگر تلاشی ساده برای آگاهی مالی نیست؛ نوعی پاسخ ناخودآگاه به هراس از آینده است و تلاشی وسواسگونه برای ایجاد حس کنترل بر شرایط است. اما خروجی این رفتار تکراری، فرسایش آرام روان، احساس دائمی جا ماندن و مرور بیپایان تصمیمهای گذشته است. اضطراب جا ماندن در بازار بیثبات
افزایش قیمت طلا و دلار برای بسیاری از مردم فقط یک خبر اقتصادی نیست. این ارقام به شکل مستقیم یا غیرمستقیم به هزینه خانه، درمان، ازدواج و… وصل شدهاند. برای همین، نگاهکردن به نرخها همیشه از جنس کنجکاوی یا میل به سود نیست؛ گاهی تلاشی برای فهمیدن این است که «آیا هنوز از پس این هزینه برمیآیم؟» این وضعیت در طبقه متوسط فشار بیشتری ایجاد میکند. چنین خانوادههایی معمولا از بازار جدا نیستند و بخش مهمی از نیازهایشان با قیمت کالاها و داراییها تغییر میکند، اما آنقدر منابع ندارند که بتوانند بهسادگی خودشان را در برابر نوسانها ایمن کنند.
پسانداز اندک آنها ممکن است به شکل طلا، ارز یا پول نقد باشد و هر …
