بله قصه تلخی است که صداوسیما ۴۰ هزار میلیارد تومان بودجه میگیرد که سریالهای دهه ۷۰ و ۸۰ را برای بار صدم تحویلمان بدهد، محرم و صفر «مختار» و «شب دهم» ربیع الاول «پایتخت» و «ترش و شیرین»، باقی ایام سال هم هرچه دم دست بود، از سریالهای دو سال قبل تا سریالهای ۲۰ سال قبل؛ درست مثل شبکههای ماهوارهای دوزاری که صبح تا شب یک باکس سهساعته را تکرار میکنند!
البته این وسط چیزهای جدیدی هم پخش میکند که به گواه نظرسنجیهای خودشان «هیچکس» آنها را تماشا نمیکند؛ از برنامههای متعدد و پرهزینه جام جهانی تا مسابقات پر ریخت وپاش آشپزی و ورزشی و…
یک سازمان متورم که فقط اخبارش دیده میشود آنهم بخاطر جنگ و قطعی اینترنت و اجبار مردم برای اطلاع از وضعیت کشور، و سریالهای قدیمیاش به لطف هنرمندان و مدیران کارآمد قبلی.
این وسط چنین سازمانی سالیانه ۴۰ هزار میلیارد تومان بودجه ثابت بعلاوه ۲۰ هزار میلیارد تومان بودجه بازرگانی و حدود چندین میلیون دلار و یورو بودجه بین المللی دریافت میکند که چه؟ دستی بر آرشیو ببرد و ساعات تلویزیون را پر کند.
البته تلویزیون برنامههای متنوعی برای حمله به دولت آنهم وسط جنگ دارد که همه میبینند و لذت میبرند؛ این هم از عجایب جهانی است که یک رسانه انحصاری که همه پولش را از دولت میگیرد، با تمام توان به دولت حمله میکند و بازهم پولش را میگیرد و آب از آب تکان نمیخورد! » منبع : عصر ایران
