حمید روشنایی در اعتماد نوشت: ترامپ بیش از آنکه خود را یک سیاستمدار بداند یک تاجر موفق میشناسد که با ابزارهای مختلف سعی دارد طرف مقابل را بخرد یا بفروشد! او به عنوان رییسجمهور امریکا بسیاری از ظرایف سیاست را درک یا عمل نمیکند، اما آنچه برای ما در این مقوله مهم است، مشکلاتی است که به صورت جنگ و مذاکره، با وی و حکومت امریکا داریم.
در دنیای امروز، دیپلماسی هم علم است و هم فن و هنر. به این معنا که یک دیپلمات هم باید مطالعات و تحصیلات عمیقی درخصوص روابط سیاسی با کشورها، تاریخ، جغرافیا، روانشناسی و… داشته باشد و هم به فنون و هنر مذاکره و گفتوگو آشنا باشد.
آنچه مربوط به ترامپ میشود وی این نکات را در مورد دیپلماسی نمیداند:
۱- سیاست خارجی یک امر بلندمدت و دوراندیشانه است. سیاستمداران غالبا افرادی دوراندیش هستند و برنامههایشان بلندمدت است. برای یک حاکم، داشتن دیدگاهی کوتاهمدت و کوتهبینانه، موجب تصمیمات مقطعی و ناقص میشود و درنهایت به بنبست میرسد. خواستههای ترامپ از حکومتش در حد دوشیدن دیگر کشورها و دریافت پول و سرمایه است.
۲- دیپلماسی یک امر تخصصی است. سیاست خارجی مانند هر علم و اقدامی نیاز به متخصص و افراد متبحر دارد. اعزام یک تاجر و داماد سوداگر به مذاکرات مهمی مانند بحث هستهای ایران، از ابتدا هم نمیتوانست نتایج خوبی داشته باشد.
۳- دیپلماسی ابزار میخواهد. بنا به گفته مطبوعات امریکایی، وزارت امور خارجه و حتی سازمانهای اطلاعاتی امریکا در دوران ترامپ به نوعی بیکار شده و تجربه و تخصص آنها در مذاکرات و بیان نظرات واشنگتن مورد بهرهبرداری قرار نمیگیرد. اشتباهات افرادی همچون ویتکاف و کوشنر بیانگرعدم استفاده از کارشناسان و کار حرفهای است.
۴- تهدید کردن، صرفا یکی از ابزارهای دیپلماسی است. تکیه بر یک ابزار در مذاکره مانند داشتن تنها یک ورق در بازی پوکر است و نتیجهای جز باخت ندارد. ترامپ در طول تنش با ایران فقط از تهدیدات نظامی و تحریم بهره برده و فکر میکند میتواند همه مسائل را با آن حل و فصل کند. در دیپلماسی ابزارهای دیگری همچون اجماع، همسوسازی، انزوای …
