توماس فریدمن در یادداشتی در نیویورک تایمز نوشت: «اگر قرار بود کتابی درباره جنگ ایالات متحده با ایران بنویسم، دقیقاً میدانستم عنوانش چه خواهد بود. عنوان آن همان پستِ رئیسجمهور ترامپ در شبکههای اجتماعی به تاریخ ۵ آوریل ۲۰۲۶ میشد که خطاب به رهبران ایران نوشته شده بود: «آن تنگه لعنتی را باز کنید وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد؛ فقط تماشا کنید!»
جنگها کورههای آزمونی هستند که اغلب تغییرات در «فیزیک» دنیای پیرامون ما را آشکار میسازند: اینکه چه کسی قدرت دارد، چه کسی ندارد و قدرت چگونه اعمال میشود.
این فیزیکِ جدیدِ جنگ، به همان اندازه در درگیریهای میان اوکراین و روسیه، حزبالله و اسرائیل، حماس و اسرائیل، و حوثیها با دیگران نیز مشهود است. خلاصه من از این پویایی جدید این است که بازیگران کوچک اکنون میتوانند بسیار بزرگ، بسیار دقیق و با هزینهای بسیار اندک عمل کنند. و اگرچه بازیگران بزرگ نیز میتوانند بسیار کوچک و بسیار دقیق عمل کنند، اما انجام این کار برای آنها که بارِ سیستمهای تسلیحاتی عظیم و قدیمی را بر دوش دارند بسیار پرهزینهتر است.
در حال حاضر، به نظر میرسد که کفه ترازو به نفع بازیگران کوچک سنگینی میکند. وقتی به این فکر میکنید که چگونه انقلاب نوظهور هوش مصنوعی قطعاً به این روند شتابی مضاعف خواهد بخشید و به بازیگران کوچک امکان میدهد تا حتی بزرگتر، قدرتمندتر و با هزینهای کمتر عمل کنند، این موضوع باید خواب را از چشمانتان برباید. »
فریدمن اضافه می کند: «جای تعجب نیست که ترامپ کلافه و سرخورده است. هرچه باشد، او در ۱۱ مارس یعنی کمتر از دو هفته پس از آنکه خودش و اسرائیل با یک کارزار بمباران گسترده، دور تازهای از جنگ با ایران را آغاز کردند، ادعاکرد: «ما پیروز شدیم. بگذارید به شما بگویم، ما پیروز شدیم. میدانید، آدم هیچوقت دوست ندارد خیلی زود بگوید که پیروز شده است. [اما] ما پیروز شدیم. کار در همان ساعت اول تمام شد. ولی ما پیروز شدیم.»
او در یک مورد حق داشت: هرگز نباید خیلی زود ادعای …
