یکی از مهمترین اصول حکمرانی کارآمد «گردش نخبگان» و ایجاد فرصت برای حضور نیروهای جدید در عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است. پویایی علوم انسانی، سیاست و مدیریت ایجاب میکند که مسئولیتها برای مدت طولانی در اختیار یک گروه محدود از افراد باقی نماند؛ زیرا تداوم حضور مدیران و سیاستمداران در سطوح کلان، میتواند مانعی برای ورود ایدههای نو، رویکردهای تازه و شیوههای نوین تصمیمگیری باشد.
در هر کشوری، تجربه مدیران باسابقه ارزشمند است، اما تجربه زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که در کنار آن، امکان حضور نسلهای جدید، متخصص و خلاق نیز فراهم باشد. اگر مسئولان برای چندین دهه صرفاً میان سمتهای مختلف جابهجا شوند و فرصت کافی برای ورود نیروهای تازه فراهم نشود، به تدریج پویایی نظام تصمیمسازی کاهش یافته و احتمال شکلگیری رکود، ایستایی و تکرار سیاستهای گذشته افزایش مییابد. این مسئله میتواند در حل مسائل پیچیده اقتصادی، اجتماعی و مدیریتی نیز اثر منفی بگذارد.
برای نمونه، در کشورهایی مانند بریتانیا، طی چند سال چندین نخستوزیر تغییر کردهاند. صرفنظر از ارزیابی عملکرد هر یک از آنها، این جابهجاییها نشان میدهد که تغییر مدیران و مسئولان، بخشی طبیعی از فرآیند حکمرانی و پاسخگویی است و میتواند زمینه را برای ورود دیدگاههای جدید فراهم کند.
در مقابل، اگر هزاران نفر طی دهههای مختلف همواره در سطوح کلان کشور میان مسئولیتهای گوناگون جابهجا شوند و فرصت چندانی برای حضور نیروهای جدید ایجاد نشود، ظرفیتهای فراوانی از نخبگان، متخصصان و مدیران جوان بلااستفاده خواهد ماند. در چنین شرایطی، طبیعی است که تصمیمسازی با چالشهایی روبهرو شود و روند اصلاحات و نوآوری با سرعت کمتری پیش برود.
واگذاری مسئولیت پس از چند سال خدمت، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه بلوغ مدیریتی و اعتماد به نظام شایستهسالاری است. هیچ اشکالی ندارد که یک سیاستمدار یا مدیر، پس از انجام وظایف خود، مسئولیت را به فردی دیگر واگذار کند تا با نگاه، دانش و انگیزهای تازه، مسیر توسعه و بهبود ادامه یابد.
