به گزارش فرارو، مجید توکلی، کارگردان این مجموعه، اعلام کرده مدیری به دلیل عارضهای در ناحیه کمر تحت عمل جراحی و درمان قرار گرفته و ادامه فیلمبرداری پس از پایان دوران نقاهت و تأیید پزشک از سر گرفته خواهد شد.
مهران مدیری همچنان یکی از چهرههای مهم و شناختهشده کمدی ایران است؛ بازیگری که نامش برای چند نسل با مجموعههایی مانند «ساعت خوش»، «پاورچین»، «نقطهچین» و «شبهای برره» گره خورده است.
با این حال، این اتفاق بهانهای است برای بازخوانی موقعیت امروز مدیری؛ هنرمندی که زمانی قواعد کمدی تلویزیونی را تغییر داد، اما در بخشی از سالهای اخیر بیش از آنکه فرمول تازهای بسازد، به تکرار امضای خودش نزدیک شده است.
مدیری چگونه به یک برند تبدیل شد؟
مسیر مدیری از رادیو و تلویزیون آغاز شد و «ساعت خوش» نخستین نقطه عطف جدی کارنامه او بود. اهمیت این مجموعه فقط به میزان محبوبیتش محدود نمیشد؛ مدیری توانست گروهی از بازیگران و کمدینها را به چهرههای شناختهشده تبدیل کند و شکل متفاوتی از کمدی را به تلویزیون ایران بیاورد.
پس از آن، «پاورچین»، «نقطهچین» و «شبهای برره» موقعیت مدیری را تثبیت کردند. او در بهترین دوره کاری خود صرفاً بازیگر یا کارگردان یک مجموعه نبود؛ به یک برند تبدیل شده بود. جهانهای داستانی خاص، شخصیتهای اغراقشده، بازیهای کلامی و کنایههای اجتماعی، امضایی ساختند که مخاطب میتوانست حتی بدون دیدن نام او، ردپایش را در اثر تشخیص دهد. نقطه قوتی که به نقطه ضعف تبدیل شد
اما همین امضا بهتدریج به مسئلهای جدی در کارنامه مدیری تبدیل شد. آنچه در «شبهای برره» خلاقانه و تازه به نظر میرسید، در برخی آثار بعدی به فرمولی قابل پیشبینی تبدیل شد.
«مرد هزارچهره» همچنان یکی از نمونههای موفق این دوره است؛ اثری که ایده مرکزی قدرتمندی داشت و از بازی مدیری برای ساختن یک طنز اجتماعی مؤثر استفاده میکرد. اما در ادامه، بخشی از آثار مدیری بیش از اندازه به همان الگوی آشنای سوءتفاهم، شخصیتهای تیپیک، پول، قدرت، فساد و شوخیهای کلامی متکی شدند. چیزی که مخاطب به وضوح آن را در «شش ماهه» دید.
ورود او به شبکه نمایش خانگی نیز نتوانست همیشه این روند را تغییر دهد. «قهوه تلخ» با وجود محبوبیت گسترده، از طولانی شدن روایت و تکرار برخی شوخیها آسیب دید. «هیولا» ایده جذابی برای پرداختن به فساد اقتصادی و اجتماعی داشت، اما گاهی در دام اغراق مستقیم افتاد و «قهوه پدری» نیز بیش از آنکه یک ضرورت روایی تازه باشد، ادامهای بر موفقیت قبلی به نظر میرسید. مدیری هنوز میتواند غافلگیر کند؟
توقف «ریمنی» البته ارتباطی با کیفیت سریال یا کارنامه مدیری ندارد، اما اتفاقی است که بار دیگر توجهها را به این پرسش جلب میکند که مدیری امروز در چه جایگاهی قرار دارد.
او همچنان سرمایهای مهم برای هر پروژه تصویری محسوب میشود؛ نامی که میتواند توجه مخاطب را جلب کند. اما اعتبار تاریخی یک هنرمند الزاماً تضمینکننده کیفیت آثار آینده نیست. مدیری زمانی خودش کلیشهها را میشکست، اما در سالهای اخیر گاهی به بازتولید همان الگوهایی نزدیک شده که زمانی علیه آنها شورش کرده بود.
تجربههای جدیتر او در سینما، از جمله «درخت گردو» و «خائنکشی»، نشان داد که مدیری ظرفیت فاصله گرفتن از تصویر کمدین همیشگی را دارد؛ اما این مسیر هنوز به اندازه کمدیهای کلاسیکش تبدیل به بخش تعیینکننده هویت حرفهای او نشده است.
باید دید پس از بازگشت مدیری به پروژه، این سریال میتواند تصویری تازه از یکی از مهمترین چهرههای کمدی ایران ارائه دهد یا بار دیگر همان مهر آشنای مدیری را روی محصولی تازه خواهد زد.
