محمدجواد ظریف، وزیرخارجه پیشین کشور، در مقالهای در نخستین شماره اندیشکده پایاب نوشت: «ناکامی آمریکا و رژیم اسرائیل در رسیدن به اهداف پلیدشان در دو جنگ تبهکارانه و امضای یادداشت تفاهم عزتمندانه به وسیله رئیسان جمهور ایران و آمریکا برای مدت کوتاهی یک پنجره استثنایی برای ورود به دیپلماسی با روایت پیروزی برای کشور گشود که میباید از آن برای جلوگیری از شروع مجدد درگیری از راه رسیدن به توافق و مدیریت تنش با آمریکا استفاده شود.
زمان برای نهادینه کردن پیروزی مردم و رزمندگان در پهنه سیاست جهانی بیپایان نیست چرا که بدون دستیابی به توافق نهایی در بازههای پیشبینی شده بهبود چشمگیر شرایط اقتصادی آسان نخواهد بود و نمیتوان امکان ناآرامیهای داخلی و یا تجاوز دوباره به ویژه پس از پایان انتخابات آمریکا را از نظر دور داشت. روشن نیست در چنان شرایطی جایگاه کنونی جمهوری اسلامی ایران بازیافتنی باشد.
بیگمان در جهان پساقطبی کنونی، آمریکا در حال افول است. به دلیل تکثر و تنوع منابع و مراکز قدرت، جایگاه بنگاهها و سازمانهای غیر حاکمیتی، افول اتحادهای دائمی و ظهور ائتلافهای موضوعی، آمریکا و یا هیچ قدرت دیگری نمیتواند در جایگاه هژمون جهانی یا منطقهای ایفای نقش کند.
دو ناکامی آمریکا در یک سال گذشته در برابر مردم دلاور و رزمندگان قهرمان ایران بهترین گواه برای این روند تاریخی است.
اما رفتار کشورها به ویژه روسیه و چین در دو جنگ اخیر نشان داد که رقیبان جهانی آمریکا هم با ایران در برابر آمریکا و حتی رژیم صهیونیستی نه تنها همپیمان نمیشوند بلکه همکاری معناداری نیز نخواهند کرد.
درست است که قطعنامه شرمآور ۲۸۱۷ شورای امنیت ملل متحد علیه جمهوری اسلامی ایران در روزهای آغازین جنگ رمضان، بیاعتباری و بیحیثیتی سازمان ملل متحد را نمایان ساخت، اما همبانی شدن ۱۳۶ کشور که بیشتر آنها از جنوب جهانی بودند با متجاوزان در این قطعنامه نشان داد که حتی دوستان و همفکران ایران در جنوب جهانی از ایستادن در کنار ایران در هماوردی با آمریکا و همپیمانان غربی و عربی آن گریزانند.
جایگاه ایران و فرصتهای پیش رو/بازه …
