فرارو - در کشور آموزش رقص جایگاه رسمی ندارد. کلاسهای رقص عموما در باشگاههای ورزشی یا استودیوهای خصوصی برگزار میشوند و برای آموزش آن مجوز مشخص و مستقلی وجود ندارد.
به گزارش فرارو، روایت مربیان این حوزه هم نشان میدهد تا فعالیتشان در محدودهای باقی بماند که حساسیتبرانگیز نباشد. ممکن است مربی و هنرجو با مسئلهای مواجه نشوند؛ اما انتشار یک ویدئو، فعالیت در شبکههای اجتماعی یا اجرای عمومی میتواند معادله را برهم زند. شغلی روی لبه میرقصد
سارینای ۲۲ ساله تلاش کرده از طریق اینستاگرام و آموزش آنلاین، مسیر خود را در رقص ادامه دهد. مسیری که به گفته خودش، پیش از این با محدودیتهای بیشتری روبهرو بود. او به فرارو میگوید: «صفحهام زمانی ۱۰ هزار دنبالکننده داشت اما به دلیل انتشار محتوای مرتبط با رقص بسته شد. لباس پوشیده به تن داشتم ولی آن زمان، مسئله خود محتوای رقص بود.»
سارینا در اردیبهشت ۱۴۰۴ پیامی دریافت کرد که فعالیتش را متوقف کند. «خیلی محترمانه گفتند ادامه نده.» او حالا فعالیتش را همچنان پرریسک میداند: «خیلی از مردم هنوز سبکهای مختلف رقص را نمیشناسند و فرقی بین انواع آن قائل نیستند. برای همین اگر در اینستاگرام نباشیم، نه میتوانیم خودمان را معرفی کنیم و نه هنرجو جذب کنیم.»
سارینا میگوید «مدرک مربیگری مشخصی برای رقص وجود ندارد و جایگاه رسمی و مستقلی هم برای آن تعریف نشده». همین مسئله باعث شده بخشی از بازار آموزش رقص بر اساس روابط و معرفی شکل بگیرد: «در باشگاهها اکثرا به توانایی و رزومه مربی نگاه نمیکنند. فقط مهم است کلاس پر شود.»
از طرف دیگر، او معتقد است بخش قابل توجهی از هنرجویان رقص را به چشم تفریح میبینند. همین مسئله، در کنار هزینه کلاسها، بازار کارشان را کوچکتر کرده. سارینا میگوید: «پیش از جنگ، افزایش هزینه کلاسها باعث شده بود تعداد هنرجوها کاهش یابد و با قطع اینترنت نیز فعالیت بسیاری از مربیان عملا متوقف شد.»
شیدا ۲۴ ساله است و به صورت تخصصی روی سبکهایی کار میکند. …
