تیم ملی ایران در آستانه رقابتهای جام ملتهای آسیا 2027، شرایط روشنی ندارد؛ در واقع هنوز به طور رسمی قرارداد امیر قلعهنویی تمدید نشده و ظاهرا پس از جلسهای که مقرر شده روز چهارشنبه برگزار شود، این موضوع شکل رسمی به خود خواهد گرفت. هرچند که قبل از رسیدن آن جلسه هم اوضاع تیم ملی چندان تعریفی ندارد؛ ایران در جام جهانی با وجود تبلیغات و وعدههایی که اعضای کادر فنیاش دادند، نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی 48 تیمی صعود کند تا شکستی دیگر از این حیث در کارنامه همین مربیان و مدیران فوتبال ایران ثبت شود.
منهای موارد فنی، شاهکار مدیریتی هم در ماههای اخیر، حول تیم ملی، بیداد کرده است؛ نمونهاش اختصاص پاداش 140 میلیارد تومانی برای امیر قلعهنویی است! این یکی از زوایایی مختلفی قفل است چراکه مشخص نیست به استناد به چه مواردی مهدی تاج حاضر شده به سرمربی تیم ملی برای بردن ایران به جام جهانی 48 تیمی 140 میلیارد تومان پاداش دهد. جالب است امیر قلعهنویی در روزهایی این پاداش را از فدراسیون طلب کرده که سهمیه فوتبال آسیا در جام جهانی 9 تیم بوده. حال اینکه حق سرمربی است که با چنین شرایطی 140 میلیارد تومان پاداش بگیرد یا خیر، موضوعی غیرقابل بحث است.
اگرچه همه نگاهها در این زمینه معطوف به امیر قلعهنویی و «ایثار»ی است که او انجام داده ولی در سطحی بالاتر باید اصل داستان را مورد توجه قرار داد: مهدی تاج. پرسش اصلی این است که چرا رئیس فدارسیون فوتبال ایران باید بپذیرد جهت صعود تیم ملی به جام جهانی 48 تیمی، آنهم در شرایطی که 9 تیم از آسیا شانس حضور در این تورنمنت را دارند، 140 میلیارد تومان پاداش دهد؟
کارلوس کیروش را فراموش نکنید
برای اینکه ردپای مهدی تاج به خوبی در پولهایی که در فوتبال ایران به عنوان پاداش بذل و بخشش شده، پررنگتر شود، باید به عصر کارلوس کیروش برگشت. روزگاری که این مرد پرتغالی روی نیمکت تیم ملی ایران نشست و توانست به صورت متوالی ایران را به جام جهانی ببرد. یکی از اتفاقات خبرساز عصر کارلوس کیروش مربوط به بند قرارداد او با فدراسیون فوتبال پیش از جام جهانی 2018 است؛ در آنجا قید شده بود که فدراسیون موظف است 10 درصد پاداش صعود تیم …
