فرارو- در بسیاری از روابط عاطفی، افراد بهطور ناخودآگاه حسابی ذهنی از میزان توجه، محبت، مسئولیت و تلاشی که میدهند و دریافت میکنند در ذهن دارند؛ مشکل زمانی آغاز میشود که احساس بیعدالتی و نادیده گرفتهشدن به مرور جای صمیمیت و اعتماد را بگیرد.
به گزارش فرارو به نقل از واشینگتن پست، دلخوری و رنجش از شریک عاطفی، حتی در رابطههای سالم و طولانیمدت، تجربهای غیرعادی نیست. مسائل مالی، تربیت فرزندان، کارهای خانه، رابطه جنسی، میزان محبت و حتی تعهد به رابطه میتوانند زمینهای برای شکلگیری این احساس ایجاد کنند؛ بهخصوص زمانی که یکی از طرفین تصور کند بیشتر از آنچه دریافت میکند، برای رابطه انرژی میگذارد.
در روابط سالم، چنین احساساتی معمولاً با گفتوگوی صادقانه، تلاش برای درک دیدگاه طرف مقابل یا حتی گذشت زمان فروکش میکنند. اما اگر احساس نادیده گرفتهشدن یا بیعدالتی برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، میتواند به تدریج یک رابطه حتی مستحکم را نیز فرسوده کند. عدالت مهمتر از تقسیم کاملاً برابر است
بیشتر افراد، چه آگاهانه و چه ناخودآگاه، نوعی حساب ذهنی از آنچه در رابطه میدهند و آنچه دریافت میکنند دارند. البته این حسابوکتاب لزوماً عینی و دقیق نیست و برداشت هر فرد از عدالت اهمیت بیشتری از یک ترازنامه واقعی دارد. روانشناسان مدتهاست دریافتهاند افرادی که احساس میکنند رابطهشان منصفانه است، معمولاً رضایت بیشتری دارند.
این انصاف الزاماً به معنای تقسیم دقیق همه مسئولیتها به شکل ۵۰-۵۰ نیست، بلکه به شرایط، تواناییها و میزان مشارکت هر یک از طرفین بستگی دارد. برای مثال، پژوهشهای دن کارلسون از دانشگاه یوتا نشان داده است زوجهایی که درباره مسئولیتهای خانه با یکدیگر هماهنگ میشوند و تصمیمهای مهم را مشترکاً میگیرند، معمولاً رابطهای نزدیکتر و رضایتبخشتر دارند.
دلیل این موضوع تنها تقسیم عادلانهتر کارها نیست؛ همکاری در انجام مسئولیتها، فرصت بیشتری برای گفتوگو درباره نیازها و انتظارات ایجاد میکند و اجازه نمیدهد …
