فرارو - شب شده و زامبیها از گوشههای تاریک بیرون میآیند. دانیال ۱۰ ساله با عجله خودش را به خانه میرساند. همانجایی که چند ساعت صرف ساختنش کرده. خانهای از سنگ و چوب که بیرون از مانیتور وجود ندارد ولی برای او کاملا واقعی است. آنقدر واقعی که وقتی میپرسی اگر اینترنت یک روز کامل قطع شود چه میکنی، جواب میدهد: «تمام روز ماینکرافت بازی میکنم. البته اگر پدرم اجازه بدهد.» پشت پاسخ این پسر 10 ساله، میلیونها نفر هستند که از سراسر جهان در دنیای خودشان نقشآفرینی میکنند.
به گزارش فرارو، بیش از 17 سال از عمر ماینکرافت میگذرد. این بازیِ گرافیک ساده و جهان مکعبی، در نگاه اول شبیه ورژنهای قدیمی است. با این حال، هنوز هم از کودکان دبستانی تا بزرگسالانی که دههها از نخستین تجربه بازی کردنشان گذشته را درگیر خود کرده. دلیل این ماندگاری و محبوبیت را شاید بتوان در پرسش و پاسخ فرارو با شش بازیکن -با فاصله سنی بیش از دو دهه- یافت که همگی به یک سوال مشترک جواب دادهاند: «چرا ماینکرافت؟»
همین تفاوت سنی را میشود از مهمترین ویژگیهای ماینکرافت در نظر گرفت. در گفتوگوهای فرارو، چهار نفر از شش بازیکن متولد دهه ۸۰ و ۹۰ هستند، یعنی «نسل زد» که کودکی و نوجوانیاش کنار اینترنت، بازیهای آنلاین و جهانهای دیجیتال گذشته و مرز میان تجربههای آنلاین و آفلاین را به اندازه نسلهای پیش از خود پررنگ نمیداند. در کنار آنها، دو بازیکن از اوایل دهه 70 هم حضور دارند، یعنی «نسل آلفا». همین موضوع نشان میدهد ماینکرافت، با وجود پیوند پررنگی که با نسل زد دارد، از مرزهای نسلی هم عبور کرده است.
دانیال میگوید: «میتوانم هر کاری که دلم بخواهد انجام بدهم. مثلا یک برج الماس بسازم، کاری که در دنیای واقعی واقعا امکانپذیر نیست.»
سام ۱۳ ساله هم تقریبا همان حس را با زبان خودش بیان میکند: «در زندگی واقعی بیشتر مشغول کارهای عادی هستیم اما در ماینکرافت هر چیزی را که دوست داشته باشیم …
