فرارو- مدتها قبل از اینکه گوشیهای هوشمند و چراغهای برقی داشته باشیم، به ندرت کسی تمام شب را میخوابید.
به گزارش فرارو به نقل از مجله ساینس آلرت، این مسئلهی مهمی نبود. در بسیاری از فرهنگهای مستند، مردم چند ساعت پس از غروب آفتاب به رختخواب میرفتند، حدود نیمهشب از خواب بیدار میشدند، حدود یک ساعت بیدار میماندند - گپ میزدند، به آتش رسیدگی میکردند، به همسایهها سر میزدند - سپس تا سپیده دم به خواب دوم فرو میرفتند.
مورخان آن را «خواب قطعه قطعه» مینامند. راجر اکیرچ، مورخ خواب، بیش از ۲۰۰۰ مورد اشاره به آن را در اسنادی که به ادیسه هومر برمیگردد، ردیابی کرده است - سوابق دادگاه، متون پزشکی، نامهها، اشعار.
نویسندگان به سختی زحمت توضیح «خواب اول» و «خواب دوم» را به خود میدادند، زیرا همه از قبل میدانستند.
سپس، در حدود زمان انقلاب صنعتی، زمانی که نور مصنوعی زمان خواب را به تعویق انداخت، این دو خواب در یک خواب ادغام شدند و «خوابیدن در طول شب» بیسروصدا به استاندارد تبدیل شد.
برای آن دسته از ما که مرتباً ساعت ۳ صبح از خواب بیدار میشویم و برای دوباره خوابیدن تقلا میکنیم، میدانید که چقدر میتواند مانند شکست در موفقیت در یک عملکرد اساسی انسانی باشد.
اما اگر این دورهٔ بیداری نه یک اختلال، بلکه بخشی از یک عادت دیرینهٔ خواب در انسان باشد، چه؟
علم نوین خواب نشان میدهد که ما هرگز برای داشتن یک خواب شبانهٔ یکسره و بیوقفه طراحی نشدهایم.
خواب در چرخههایی تقریباً ۹۰ تا ۱۱۰ دقیقهای جریان دارد و شامل مراحل خواب سبک، خواب عمیق و خواب با حرکات سریع چشم (REM) میشود. بیشتر ما هر شب حدود چهار تا شش بار این چرخهها را طی میکنیم.
بخش عمدهٔ خواب عمیق در نیمهٔ اول شب رخ میدهد؛ بنابراین در ساعات پایانی شب، شما عمدتاً مراحل سبکتر خواب را تجربه میکنید؛ مراحلی که بیدار شدن از آنها آسانتر است.
بیدار شدنِ کوتاه و گذرا امری طبیعی است؛ اکثر افراد چندین بار در طول …
