«دوست دارم تا زندهام بتوانم بخوانم.» این جمله را «ایرج» سالها پیش در گپی با منوچهر نوذری گفته بود؛ خوانندهای که صدای پرقدرتش برای چند نسل با برنامه «گلها»، موسیقی فیلم و آواز ایرانی گره خورده است. حالا در ۹۵ سالگی و در شرایطی که در بستر بیماری به سر میبرد، بازخوانی این گفتوگوی قدیمی، فرصتی است برای مرور خاطرات و دیدگاههای «ایرج» درباره آواز، موسیقی و سالهای فعالیت هنریاش.
به گزارش ایسنا، ایرج (حسین) خواجهامیری را میتوان یکی از برجستهترین صداهای تاریخ آواز ایران دانست؛ خوانندهای با حنجرهای پرقدرت، صدایی پرحجم و شفاف و توانایی خیرهکننده در اوجخوانی. تسلط او بر ردیف آوازی، تحریر و بیان دقیق شعر، در کنار این توانایی صوتی، جایگاهش را در میان خوانندگان صاحبنام موسیقی ایرانی تثبیت کرد، چنانکه محمدرضا شجریان نیز بارها از تواناییهای آوازی او تمجید کرده بود.
ایرج از خوانندگان مهم برنامههای ماندگار رادیو، بهویژه مجموعه «گُلها»، بود و در طول فعالیتش با شماری از برجستهترین نوازندگان موسیقی ایرانی، از جمله جلیل شهناز، فرهنگ شریف و حسن کسایی، همکاری داشت. با این حال، اهمیت او تنها به فضای رسمی موسیقی محدود نمیشود. خواندن آوازها و ترانههای ایرانی در فیلمهای سینمایی، بهویژه با صدای او به جای محمدعلی فردین، باعث شد آواز ایرانی از محافل تخصصی فراتر برود و به گوش طیف گستردهتری از مردم برسد.
همین پیوند میان تکنیک بالای آوازی و ارتباط مستقیم با مخاطب عام، یکی از ویژگیهای متمایز کارنامه ایرج است؛ خوانندهای که هم در اجرای موسیقی دستگاهی از تسلط و قدرت بالایی برخوردار بود و هم توانست صدای آواز ایرانی را به بخشی از زندگی روزمره چندین نسل از مردم تبدیل کند.
ایرج: دوست دارم تا وقتی زنده هستم بخوانم
اکنون که ایرج در ۹۵ سالگی در بستر بیماری به سر میبرد، گفتوگوی قدیمی او را با منوچهر نوذری فقید در دهه ۸۰ بازخوانی میکنیم.
در ادامه میتوانید …
