فرارو- تازهترین فیلم مرد عنکبوتی با بازی تام هالند، علاوه بر صحنههای اکشن، بیش از هر زمان دیگری بر بحرانهای روحی و احساسی پیتر پارکر تمرکز دارد؛ رویکردی که اگرچه به شخصیت عمق بیشتری میبخشد، اما از نظر برخی منتقدان در سایه برنامهریزیهای بلندمدت دنیای سینمایی مارول قرار گرفته است.
به گزارش فرارو به نقل از راجر ابرت، فیلم «مرد عنکبوتی: روزی نو» بار دیگر به یکی از قدیمیترین مضامین دنیای کمیک بازمیگردد: ابرقهرمان بودن همیشه بهایی سنگین دارد. اگرچه پرداختن به هزینههای قهرمان بودن و متفاوت بودن در جامعه موضوع تازهای برای آثار ابرقهرمانی نیست، اما این بار نسخه تام هالند از پیتر پارکر با درکی عمیقتر از غم، فقدان و شکست عاطفی روبهرو میشود. با این حال، مشکل فیلم این نیست که پیتر پارکر باید از یک نوجوان به مرد عنکبوتی بالغ تبدیل شود؛ تام هالند از پس این تحول احساسی بهخوبی برآمده است. نقطه ضعف اصلی آنجاست که سازندگان و دستین دنیل کرتون، کارگردان فیلم، بسیاری از ایدههای جذاب خود را نیمهکاره رها میکنند و در نهایت اثری ارائه میدهند که بیشتر نقش پلی برای فیلمهای آینده را دارد تا فیلمی مستقل و تأثیرگذار.
البته علاقه مخاطبان به شخصیتهایی که اکنون چهار فیلم است همراه آنها بودهاند، همچنان مهمترین عامل انسجام داستان محسوب میشود. داستان از جایی ادامه پیدا میکند که پایان «راهی به خانه نیست» همه خاطرات مربوط به هویت واقعی پیتر پارکر را از ذهن مردم پاک کرد؛ حتی امجی با بازی زندیا و بهترین دوستش ند نیز دیگر نمیدانند مرد عنکبوتی همان پیتر است. آنها تنها به یاد دارند که این ابرقهرمان زمانی جانشان را نجات داده بود.
در نتیجه، «روزی نو» پیتر را در اوج تنهایی نشان میدهد. او روزها به مبارزه با جرم و جنایت در نیویورک مشغول است و شبها تنها در خانه، ویدئوهای ند را تماشا میکند. تنها ارتباط انسانی او کارآگاهی به نام دیولف است که حتی او نیز نگران انزوای شدید این قهرمان محبوب است.
همین تنهایی به مهمترین محور داستان …
