پیگیریها نشان میدهد روند این معاینات برای برخی از نیروهای جدید با تأخیری عجیب و یکساله تازه آغاز شده است. اما ماجرا وقتی دردناکتر میشود که این کارمندان در مراجعه به درمانگاهها با یک شوک اساسی روبرو میشوند: «تمام هزینهها پای خودتان است، آن هم با نرخ کاملاً آزاد!» مراکز پزشکی آب پاکی را روی دست مراجعهکنندگان میریزند و هیچ دفترچه بیمهای را برای این آزمایشهای اجباری قبول نمیکنند. یکسوم حقوق ماهانه برای یک آزمایش ساده!
«احمد»، جوانی که سال گذشته در آزمون استخدامی آموزش و پرورش قبول شده و در این یک سال مشغول به کار بوده است، با لحنی کلافه و پر از گلایه میگوید: «بعد از یک سال کار کردن و دریافت حقوق، تازه حالا ما را فرستادهاند برای طب کار و آزمایش. رفتم درمانگاه، در کمال ناباوری ۶ میلیون تومان از من کارت کشیدند! اعتراض کردم که حداقل با بیمه حساب کنید، خیلی راحت گفتند معاینات استخدامی کلاً آزاد است و بیمه قبول نمیکنیم.»
احمد ادامه میدهد: «حقوق ماهانه منِ معلم ۲۰ میلیون تومان است، آن وقت باید ۶ میلیون تومان، یعنی نزدیک به یکسومِ کل حقوقم را فقط برای آزمایشی بدهم که خود اداره از من خواسته است! در آن مرکز فقط من هم نبودم؛ از ارگانهای دیگر هم آمده بودند. بسته به اینکه سازمانشان چه آزمایشهایی خواسته بود، رقمها فرق میکرد، اما انگار کف قیمت همان ۶ میلیون بود. به چشم خودم دیدم چند نفر که از یک سازمان دیگر آمده بودند، نزدیک به ۱۰ میلیون تومان یعنی مقدار قابل توجهی از حقوق را خرج آزمایشات پزشکی کردند!» کارفرماییِ دولت و هزینههایی که از جیب کارمند میرود
در لزوم انجام این آزمایشها و سنجش توانایی جسمی نیروهای جدید هیچ شکی نیست، اما سؤال اینجاست که دودِ این برونسپاریها و ضعف پوششهای بیمهای چرا باید مستقیماً به چشم کارمندی برود که حقوقش در بهترین حالت حوالی ۲۰ میلیون تومان است؟
یک کارمند ساده دولت با این میزان حقوق و در این شرایط تورمی، چطور باید معادل یکسوم تا نیمی از حقوق ماهانهاش را خرج آزمایشهایی کند که کارفرما (دولت) او را مجبور به انجامش کرده است؟ وقتی کارفرما خود دولت است، تحمیل این هزینههای گزافِ آزاد به کارمندان چه توجیهی دارد؟ منبع : ایلنا
