فرارو - یوزپلنگ ایرانی هنوز هم در دشتهای ایران میدود ولی کمتعدادتر از گذشته؛ امروز ۲۷ یوز در طبیعت ایران شناسایی شدهاند. ۷ نر، ۶ ماده، ۹ قلاده با جنسیت نامشخص و پنج توله هلیا.
به گزارش فرارو، زمانی این گونه در پهنه وسیعی از ایران و آسیا پراکنده بود و حالا ایران آخرین پناهگاهش است. هرچند داستان یوز ایرانی فقط روایت یک سقوط نیست. روایت نزدیک به پنج دهه زندگی یوزهاست که زیستگاهشان از صدها کیلومتر به چند دشت محدود شده؛ یوزپلنگ روی پیراهن تیم ملی هم نشست تا نماد پیروزی ایران باشد، «پیروز» هم نماد امید شد که با مرگش تمام ایران به سوگ نشست. حالا هم با هر تولهای که در طبیعت زنده میماند، این داستان فرصتی دوباره برای ادامه دادن پیدا میکند. داستانی که هنوز پایانش نوشته نشده اما حاشیه امن یوز در آن، هر روز کوچک و کوچکتر میشود. دهه ۶۰؛ آغاز عقبنشینی یوزها
در سالهای پیش از انقلاب، یوزپلنگ آسیایی در نقاط مختلف ایران حضور داشت و برآوردهای آن زمان از جمعیتی چند صدتایی (حدود 300 تا 400 قلاده) خبر میداد. البته سرشماری دقیقی به معنای امروزی وجود نداشت ولی حتی همین برآوردها نیز فاصله زیادی با وضعیت امروز دارند.
در سالهای جنگ ایران و عراق، حفاظت از حیاتوحش و فعالیتهای حفاظتی در بسیاری از مناطق کاهش یافت و همزمان شکار و فشار انسانی بر زیستگاهها هم بیشتر شد. در این میان، فقط خود یوز نبود که تحت فشار قرار گرفت. جمعیت طعمههای اصلی از جمله آهو و جبیر هم کمتر شد.
از آنجا هم که یوزپلنگ برای بقا به دشتهای وسیع، امنیت و طعمه کافی احتیاج دارد، کاهش هر کدام از این موارد مستقیما به محدوده زیست یوزها منجر شد. دهه ۷۰؛ ایران، آخرین پناهگاه یوز آسیایی
در دهه ۷۰ خورشیدی، شرایط یوزپلنگ آسیایی در خارج از ایران تقریبا به پایان رسید. این زیرگونه که زمانی از خاورمیانه تا آسیای مرکزی و هند پراکنده بود، در بیشتر محدوده تاریخی خود ناپدید شد و ایران به آخرین سنگر آن بدل گشت. …
