فرارو- محسن صالحیخواه؛ در لابهلای اخبار تکراری این روزها و در میان تحلیلهای مبتنی بر «میزند و نمیزند»، چشمم به جمال زیبا، نورانی و درخشان یکی از وکلای ملت در بهارستان روشن شد؛ جناب مستطاب، آن همهچیزدان، آن تحلیلگر امور راهبردی و چاهبردی، آن صاحب یکی از ۳۰ کرسی تهران در مجلس، علی آقا خضریان.
مشارالیه در ملاقاتی که همراه با جمعی از همکارانش در کمیسیون امنیت ممالک محروسه و امور خارجه با مقام عالی وزارت طرق و شوارع، سرکار علیه خانم فرزانه صادق، شرفیاب شده بود، پیشنهاد داد چون یک سری مشکلات مگویی در کشور داریم و این جنگ هم قرار نیست تمام شود، در هر مرکز استان یک شهر حکمرانی در دل کوه ساخته شود تا مدیران و مسئولان برای ادامه خدمت به خلق خدا، در تونلها حاضر شوند.
در واقع با توجه به این که ما ۳۱ استان داریم، ۳۱ مرکز استان هم داریم. بنابراین باید ۳۱ کوه در ۳۱ مرکز استان پیدا کنیم تا در دل آنها ۳۱ شهر حکمرانی برای مدیران عزیزمان بسازیم. جنس کوهها هرچه گرانیتیتر، دل ما برای سلامت ماندن مدیران عزیزتر از جانمان قرصتر.
ولی این وسطها یک خواهشی هم از وکلای ملت در دارالشورا دارم که امیدوارم به گوششان برسد. شما که دستتان به آن بالا بالاها میرسد و سیمتان وصل است، پارتیبازی کنید تا برای ما هم پناهگاه و اینجور چیزها بسازند که اگر جنگندهای، بمبافکنی، پرنده متخاصمی چیزی آمد، ما هم جایی داشته باشیم و پناه بگیریم.
البته برای این که بتوانیم به پناهگاه برویم، قبلترش باید خبردار شویم و برای خبردار شدن نیاز به آژیر داریم. شما که خیلی دوران جنگ و دهه ۶۰ را دوست دارید، بردارید به سبک همان روزها از رادیو آژیر پخش کنید: «توجه! توجه! علامتی که هماکنون میشنوید اعلام خطر یا وضعیت قرمز است و معنی و مفهوم آن این است که حمله هوایی انجام خواهد شد. محل کار خود را ترک و به پناهگاه بروید!»
توی خیابان بلندگو بگذارید، صدای آژیر را از رادیو، تلویزیون و بلندگوهای مساجد پخش کنید، خلاصه یک جوری باشد که همه خبردار شوند، بعد اگر پناهگاهی بود به آنجا بروند. البته شنیدهام …
