ژاله صامتی در روزهایی که نمایش «ماهی رها» را در سالن استاد جوانمرد روی صحنه دارد، با ما از سینما و تئاتر صحبت کرد. او از تغییر مسیر کمدی در سینمای ایران و غلبه نگاه گیشهمحور بر این گونه سینمایی انتقاد کرد و معتقد است میتوان بدون توسل به الفاظ رکیک، کمدی موفق ساخت.
به گزارش شرق، او همچنین از تغییر مناسبات در تئاتر، اولویتدادن به آثاری که حال مردم را بهتر میکنند و نقشهایی که هنوز آرزوی تجربهشان را دارد، سخن گفت.
شما در هر نقشی که حضور دارید، به آن نقش عمق میدهید. در واقع شخصیتهایی که ایفا میکنید جهان خودشان را دارند و این شخصیتهای زنانه متفاوت هستند و تکراری نمیشوند. آیا این نتیجه انتخاب آگاهانه شما در سینما و تلویزیون است یا مسیری بوده که بازیگری برای شما مشخص کرده است؟
شاید برمیگردد به روحیه خود من که اساسا تکرار را دوست ندارم. گاهی کارهایی به من پیشنهاد میشود که زمان طولانی شش هفتماهه دارد و من معمولا بیشتر از سه ماه یا نهایتا چهار ماه کار نمیکنم. اگر قصد داشتم اینقدر زیاد کار کنم، بهتر بود کارمند میشدم و حتی حقوق بازنشستگی داشتم، بن میگرفتم و... . آدم روتین نیستم. دوست ندارم دو روزم شبیه هم باشد. در عین حال که در کلیتش شبیه هم است. اگر سر کار باشم که مشخص است و اگر سر کار نباشم آشپزی میکنم، کتاب میخوانم، فیلم میبینم. اما چیدمانش برای خودم جزئیاتی دارد که باعث میشود در بازیگری به تکرار نیفتم. به نظرم این روحیه باعث شده به تکرار نرسم.
معمولا همیشه سالی یک کار را انجام میدهم. حتما سالی یک کار تئاتر دارم ولی اینطور نبوده که دو یا سه سال کار تصویر نکنم. فکر کنم بلندترین زمانی که فیلم کار نکردم یک سال و نیم بوده ولی کار تئاتر کردم. معمولا زمانی هم بوده که در فیلم یا سریالی خیلی دیده شدم و دوباره متنی شبیه آن برای من ارسال میشد. با خودم فکر میکنم اگر به نظر شما خوب اجرا کردهام که آن نقش تمام شد و رفت. چرا باید باز آن را تکرار کنم؟ فکر میکنم زنهای زیادی هستند که من هنوز آنها را اجرا و زندگی نکردهام و من منتظر آن نقشها …
