چنانکه افتد و دانی، غرض وحدت بود و انسجام. هرکسی نقطهنظرات خودش و یا حزبش را گفت. برای سخن گفتن قرعهکشی کرده بودند. چند نفری هم حقالماره وزارت کشور بودند؛ مثل آقای حداد عادل و پورمحمدی و بهزاد نبوی و زیدآبادی.
به من وقت نرسید.
چند خط در مورد غیبت رهبری نوشته بودم. به دوتا از بزرگان اصلاحات و اصولگرایی که وقت داشتند دادم، قبول نکردند بگویند.
جلسه خوبی بود. ترکیب متفاوت و مهمی از اصلاحطلبان و اصولگرایان بود. کمتر این ترکیب را دیده بودم.
اما واقعیت این است که همه ما هم نماینده ده صددرصد افکار عمومی نبودیم.
روابط عمومی جلسه خیلی پراودایی و کمونیستی بود و نمیدانم چرا. فقط دوربین خودشان، فقط خبری که خودشان میدهند. کاش تغییر سیاست بدهند.
چندبار جلسه نیمه متشنج شد.
بعد از حرفهای همه سخنرانان، آقای پزشکیان اصرار داشت که هرکسی طرحی دارد، بیاید خودش انجام دهد. به آقای حاجمیرزایی گفتم، ولی یک سد بزرگ بوروکراسی برای همکاری مقاومت میکند.
یکی گفت: «از ملاقات دیروز بگویید.»
گفت: «کدام جلسه؟»
گفتند: «جلسه دیروز با رهبری.»
خنده بامزهای کرد و گفت: «دیروز که نبود، فلان روز بود.»
ادامه داد که در سلامت کامل هستند و از ۴ صبح تا یک بعدازظهر با ایشان بوده و صبحانه خوبی هم داده بودند. ولی از محتوا چیزی لو نداد.
قرار شد جلسات ادامه پیدا کند.
آقای حداد را ندیده بودم. رفتم خدمتشان تسلیت گفتم.
تیکهپرانیهای سیاسی آخر جلسه هم بامزه بود.
از وزیر کشور و اقای زینی وند هم تشکر میکنم که بانی دلسوزی برای این جلسات هستند
