رویداد۲۴ | مازیار وکیلی: نزدیک به دو دهه از دورانی گذشته که پخش یک سریال یا برنامه تلویزیونی میتوانست خیابانها را خلوت کند. نسلی از مخاطبان ایرانی با عادل فردوسی پور و سریالهای نود قسمتی مهران مدیری و سریال های پرمخاطب ماه رمضان بزرگ شدند؛ برنامههایی که نه فقط سرگرمی، بلکه بخشی از حافظه جمعی جامعه بودند. اما یکی پس از دیگری، بسیاری از همین برنامهها و مجریانشان یا به دلایل سیاسی کنار گذاشته شدند یا به شبکه نمایش خانگی و رسانههای خارج از کشور کوچ کردند.
روندی که سالها قبل با خروج برخی چهرهها از تلویزیون آغاز شده بود، در سالهای پایانی دهه ۱۳۹۰ و بهویژه پس از اعتراضات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ شدت گرفت. صداوسیمای جلیلی-جبلی در این سالها کوشید با کنار گذاشتن مجریان و هنرمندان منتقد یا ناهمسو، چهرههای تازهای را مطابق با الگوی فرهنگی و سیاسی مطلوب خود بسازد. اما این پروژه به وضوح شکست خورده است. بخشی از چهرههایی که بهعنوان جایگزین معرفی شدند، نتوانستند به برندهای رسانهای تبدیل شوند و تلویزیون نیز هر سال بیشتر از مرجعیت پیشین خود فاصله گرفت.
نتیجه این روند آن بود که همان سازمانی که سالها برای ساختن چهرههایی چون عادل فردوسیپور، رضا رشیدپور، رامبد جوان، مهران مدیری، احسان علیخانی و بسیاری دیگر هزینه کرده بود، در مقطعی به دست خود بخش مهمی از سرمایه انسانیاش را حذف کرد. در سالهای اخیر، هر بار که نشانهای از بازگشت برخی از این چهرهها دیده شده، اختلافی درون صداوسیما و طیفهای سیاسی نزدیک به آن شکل گرفته است؛ اختلافی که نشان میدهد مسئله صرفاً بازگشت چند مجری نیست، بلکه نزاعی عمیقتر بر سر این پرسش است که صداوسیما قرار است «رسانه ملی» باشد یا رسانه یک طیف سیاسی خاص.
حالا اظهارات تازه رضا رشیدپور بار دیگر همین شکاف را آشکار کرده است. رشیدپور با انتشار ویدئویی در فضای مجازی بهصراحت اعلام کرده که وحید جلیلی اجازه بازگشت او به تلویزیون را نمیدهد و از سوی دیگر، یکی از مسئولان ساترا نیز مانع حضور رسمی او در پلتفرمهای دیجیتال شده است. این اظهارات دوباره این پرسش را مطرح کرده که آیا در ساختار فعلی صداوسیما، جریانی مشخص عملاً مانع هرگونه تغییر مسیر و بازگرداندن چهرههای کنار گذاشتهشده شده است؟
جریان رادیکال قدرت و جبهه پایداری تقریبا همه بخشهای ساختار …
