به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا، ماجرا از ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد؛ روزی که دو فروند سوخو-۲۴ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در جریان عملیات پاسخ به حملات ۹ اسفند آمریکا و رژیم صهیونیستی، به سمت پایگاه العدید آمریکا در قطر پرواز کردند.
این دو جنگنده پس از انجام ماموریت خود، هنگام بازگشت هدف پدافند قرار گرفتند و خلبانان آنها ناچار به اجکت شدند. از مجموع چهار خلبان، سرنوشت یک نفر مشخص شده است؛ مجید کاظمی در جریان این عملیات شهید شد و پیکر او پس از ماهها پیگیری چند هفته پیش به ایران بازگشت.
اما درباره سه خلبان دیگر، ماجرا همچنان ادامه دارد. سردار سیدمحمد باقرزاده، فرمانده کمیته جستوجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح، روز شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ در نامهای به مریانا اسپولیاریک، رئیس کمیته بینالمللی صلیب سرخ، مدعی شد سه خلبان ایرانی پس از اجکت، زنده توسط نیروهای قطری بازداشت شدهاند.
نامهایی که برای نخستینبار بهصورت رسمی در این پرونده مطرح شدهاند، جواد صالحی، عبدالمجید دشتیان و عمران بهروشیان است.
باقرزاده در این نامه اعلام کرده است که با وجود گذشت حدود شش ماه از زمان حادثه، دولت قطر اجازه دیدار، مصاحبه یا تماس این سه نفر با خانوادههایشان و مسئولان ایرانی را نداده است.
این ادعا، پروندهای که پیش از این در قالب مفقود شدن خلبانان دنبال میشد، وارد مرحلهای متفاوت کرده است زیرا اگر ادعای ایران درباره زنده بودن و بازداشت این سه نفر اثبات شود، موضوع از یک پرونده جستوجو و نجات به پروندهای درباره اسرای جنگی و نحوه رفتار با آنها تبدیل خواهد شد.
درخواست ایران از صلیب سرخ
فرمانده کمیته جستوجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح در نامه خود خطاب به رئیس کمیته بینالمللی صلیب سرخ، خواستار ورود فوری این نهاد به پرونده شده است.
باقرزاده با استناد به مواد ۷۰ و ۷۸ کنوانسیون سوم ژنو، بر ضرورت دسترسی اسرای جنگی به ارتباط با خانوادهها و نمایندگان صلیب سرخ تاکید کرده و از این نهاد خواسته است هرچه سریعتر با سه خلبان مورد ادعا دیدار کند، وضعیت سلامت آنان را بررسی و نتیجه را به ایران اعلام کند.
در این نامه همچنین نسبت به وضعیت این افراد ابراز نگرانی شده و ادعا شده است که محدود کردن امکان ارتباط آنان با خانوادهها و مسئولان …
