به گزارش ایرنا، از غرب تا شرق مازندران، آب در حال عبور از مسیرهایی است که سالهاست روی نقشههای عمرانی استان ترسیم شدهاند؛ از دریاچه سد میجران و مخزن گالشمحله رامسر گرفته تا خطوط انتقال ساری و میاندورود و تصفیهخانه نکا و طرحهای پیشبینیشده برای بهشهر و گلوگاه. پشت هر کدام از این پروژهها، سالها مطالعه، اعتبار، عملیات اجرایی و البته انتظار شهروندانی قرار دارد که نتیجه نهایی را نه در درصد پیشرفت فیزیکی، بلکه در پایداری آب شرب خانههایشان میبینند.
مازندران در نگاه نخست استانی پرآب به نظر میرسد؛ رودخانهها، بارندگی و سدهایی که در نقاط مختلف استان ساخته شدهاند، این تصور را تقویت میکنند. اما واقعیت تأمین آب آشامیدنی و کشاورزی پیچیدهتر از این تصویر است. پراکندگی جمعیت و سکونتگاهها، رشد شهرها، افزایش جمعیت شناور، نیازهای کشاورزی، فرسودگی بخشی از زیرساختها و تفاوت زمانی و مکانی میان بارش و مصرف، باعث شده تأمین آب پایدار به یکی از مسائل مهم توسعه مازندران تبدیل شود.
در چنین شرایطی، دولت چهاردهم در مازندران بخشی از توان خود را بر تکمیل طرحهای نیمهتمام و تأمین منابع مالی پروژههای آب گذاشته است؛ پروژههایی که برخی از آنها از سالها قبل آغاز شدهاند و اکنون در دولت چهاردهم با اعتبارات و پیگیریهای جدید ادامه پیدا کردهاند.
کارنامه اعلامشده شرکت آب منطقهای مازندران در این دوره، از فعالیت حدود ۱۶۰ طرح بزرگ و کوچک در نقاط مختلف استان حکایت دارد؛ مجموعهای که از پروژههای بزرگ آبرسانی و سدها تا کانالهای انتقال آب کشاورزی و ایستگاههای پمپاژ را شامل میشود. برای بیش از ۵۰ …
