به گزارش خبرنگار ایرنا، طرحهای هادی روستایی که در دهههای گذشته با هدف ساماندهی کالبدی و توسعه متوازن روستاها تدوین شد، اکنون در بسیاری از مناطق غرب مازندران، به دلیل قدمت بالا و انطباق نداشتن با واقعیتهای جمعیتی و اقتصادی امروز، کارایی خود را از دست داده و این امر چالشهای متعددی را برای ساکنان این مناطق به وجود آورده است.
غرب مازندران با وجود ظرفیتهای بینظیر طبیعی و گردشگری، این روزها با دوگانهای سخت میان "حفاظت از اراضی" و "نیاز به توسعه" مواجه است، وضعیتی که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان و اهالی، قدمت بالای طرحهای هادی و کندی در بازنگری آنها، به گلوگاهی برای ساختوسازهای قانونی و عاملی برای شتابگیری مهاجرت روستاییان بدل شده است.
در شهرستانهای نوشهر، چالوس و کلاردشت، طرحهای هادی که قرار بود نقشه راه توسعه پایدار باشد، اکنون در نظر بسیاری از بومیان، ابزاری بازدارنده در برابر حقِ مسکنِ نسل جدید روستاها دیده میشود. نگاهی به وضعیت فعلی روستاهای این منطقه نشان میدهد که شکاف عمیقی میان "قانون روی کاغذ" و "واقعیت روی زمین" ایجاد شده است.
مازندران سه هزار و ۶۷۱ روستا دارد که از این تعداد، ۲ هزار و ۴۶۵ روستا بالای ۲۰ خانوار که مشمول اجرای طرح هادی میشوند شناسایی شده است که بنا به اظهارات مسوولان استانی به علت کمبود اعتبارات عمرانی تاکنون در بیشاز یکهزار و ۱۹۰ روستای این استان، عملیاتی و اجرایی شده است.
محدودیتهای ساخت و ساز، پیشران مهاجرت
یکی از اصلیترین مشکلات طرح هادی در این شهرستانها، محدود بودن محدوده تعریف شده برای بافت مسکونی است. بسیاری از اراضی که سالهاست در عمل بخشی از بدنه مسکونی روستا محسوب میشوند، در نقشههای طرح هادی "خارج از بافت" یا کاربریهای غیرمسکونی تعریف شدهاند. این وضعیت، صدور مجوز ساختوسازهای ضروری برای نسل جوان و یا توسعه واحدهای موجود را با موانع اداری و حقوقی مواجه کرده است.
این محدودیتها، انگیزه ماندگاری در روستا را کاهش داده و شمار فزایندهای از روستاییان را به مهاجرت به شهرها و مراکز جمعیتی بزرگتر ترغیب میکند. مهاجرتی که نه تنها جمعیت مولد را از روستاها دور میکند، بلکه باعث تضعیف اقتصاد محلی، کاهش تولیدات کشاورزی و دامپروری و افزایش …
