به گزارش ایرنا، هرچند وجود این بیمارستان و مراکز درمانی برای دسترسی سریع شهروندان به خدمات درمانی ضروری است اما همجواری آنها با بافتهای متراکم شهری، این پرسش را پیش روی کارشناسان و ساکنان قرار داده است که آیا زیرساختهای این بیمارستانها با استانداردهای امروز مدیریت پسماند و الزامات زیستمحیطی همخوانی دارد؟
چندی پیش در گزارشی میدانی از بیمارستان ضیاییان، بخشی از چالشهای مراکز درمانی قدیمی تهران و ضرورت نوسازی زیرساختهای آنها روایت شد. اکنون این پرسش فراتر از یک بیمارستان مطرح است؛ آیا سایر بیمارستانهای قدیمی تهران که سالها پیش در حاشیه شهر ساخته شدند و امروز در قلب مناطق مسکونی قرار گرفتهاند از نظر مدیریت پسماند، فاضلاب و سایر الزامات زیستمحیطی با استانداردهای روز فاصله دارند یا نگرانی شهروندان بیش از واقعیت است؟
پسماندهای بیمارستانی از حساسترین انواع پسماندها به شمار میروند. این پسماندها به دلیل وجود مواد عفونی، دارویی، شیمیایی، تیز و برنده و در برخی موارد مواد رادیواکتیو، در صورت مدیریت نادرست میتوانند سلامت عمومی و محیط زیست را تهدید کنند. به همین دلیل، قوانین مرتبط با تفکیک، جمعآوری، بیخطرسازی و دفع این پسماندها طی سالهای اخیر سختگیرانهتر شده است.
کارشناسان حوزه بهداشت محیط معتقدند نخستین گام برای کاهش این مخاطرات، تفکیک صحیح پسماند از مبدأ است؛ اقدامی که علاوه بر کاهش هزینهها، از ورود زبالههای عفونی به چرخه پسماند شهری جلوگیری میکند و امکان بازیافت بخش قابل توجهی از پسماندهای غیرعفونی را نیز فراهم میسازد.
قدیمی بودن، الزاماً به معنای خطر نیست
معاون محیط زیست انسانی اداره کل حفاظت محیط زیست استان تهران در گفت و گو با خبرنگار ایرنا تهران تأکید میکند که صرف قرار گرفتن یک بیمارستان قدیمی در بافت مسکونی به معنای تهدید برای سلامت شهروندان نیست.
«فاطمه اکبرپور» با اشاره به ماهیت فعالیت مراکز درمانی گفت: بیمارستانها به دلیل تولید پسماندهای عفونی، دارویی، شیمیایی، فاضلاب و در برخی موارد آلودگی صوتی و بو، جزو مراکز دارای حساسیت زیستمحیطی محسوب میشوند اما میزان اثرگذاری آنها بر سلامت شهروندان به عملکرد صحیح سامانههای تصفیه فاضلاب، مدیریت پسماند، تهویه و نگهداری …
